Σαν σήμερα πριν 80 χρόνια «γεννήθηκε» ο στιγμιαίος καφές

Πόσα φλιτζάνια καφέ αναγκάστηκε να δοκιμάσει ο μοναχικός επιστήμονας δεν έχει γίνει γνωστό, ωστόσο το προϊόν που προέκυψε είναι σήμερα γνωστό σε όλο τον κόσμο.

Κάθε δευτερόλεπτο καταναλώνονται 5.500 φλιτζάνια Nescafé, το οποίο σημαίνει 330.000 φλιτζάνια το λεπτό και 19,8 εκατομμύρια την ώρα.

Εφευρέθηκε το 1901 από τον Ιάπωνα Σατόρι Κάτο (Satori Kato), επιστήμονα που δούλευε στο Σικάγο των ΗΠΑ. Την 1η Απριλίου 1938 ο στιγμιαίος καφές παρουσιάστηκε στο εμπόριο από την ελβετική εταιρία Νεστλέ (Nestlé) με το εμπορικό όνομα Nescafé, παράγωγο των λέξεων Nestlé και Café και το νέο προϊόν της στην αγορά και ήταν μια τεράστια επιτυχία.

Η Nestlé δεν αναφέρεται στον τζίρο που κάνει ο στιγμιαίος καφές της αλλά σύμφωνα με εκτιμήσεις του κλάδου ο τζίρος πρέπει να ανέρχεται γύρω στα 10,7 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Η ελβετική εταιρεία είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο στον τομέα των τροφίμων με ετήσιο τζίρο γύρω στα 90 δισεκατομμύρια ελβετικά φράγκα το χρόνο. 

Η αρχή δεν ήταν εύκολη. Στις αρχές του περασμένου αιώνα η Nestlé παρασκεύαζε συμπυκνωμένο γάλα, το οποίο είχε και γεύση καφέ καθώς και παιδικές τροφές. Η εταιρεία ήθελε να διαπιστώσει που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το «καμάρι» της, την μηχανή κονιορτοποίησης Ergon. Ίσως και το κρασί, η μπύρα ή ο χυμός μήλου να μπορούσαν να πουληθούν σε μορφή σκόνης.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ

Οι χημικοί της εταιρείας εξέταζαν το ενδεχόμενο καφές να μπορεί να πουληθεί σε ταμπλέτες ή σε κύβους.

Στιγμιαίος καφές που μπορούσε να διαλυθεί στο νερό κυκλοφορούσε ήδη στο εμπόριο στις ΗΠΑ. Το πρόβλημα ήταν όμως τα αρώματα του καφέ που προέρχονταν από το άλεσμά του. Αυτό ήταν που έκανε τη διαφορά με τον στιγμιαίο καφέ της Nestlé. Το αρχικό αποτέλεσμα όμως δεν άρεσε ούτε στον αρμόδιο χημικό που είχε αναλάβει την έρευνα ούτε στον προϊστάμενο του κι έτσι το πρόγραμμα σταμάτησε.

Ωστόσο ο Μαξ Μοργκενχάλερ συνέχισε να πειραματίζεται στην κουζίνα του σπιτιού του μέχρι που του ήρθε η ιδέα ότι οι υδατάνθρακες μπορούν να κρατήσουν τα αρώματα. Έτσι κατάφερε να λύσει το πρόβλημα. Για μήνες δοκίμαζε μόνος του στο σπίτι τη χημική σύνθεση που είχε φτιάξει με στόχο να διαπιστώσει εάν πράγματι σε διάρκεια χρόνου τα αρώματα θα μπορούσαν να κρατηθούν. Και πράγματι ο στιγμιαίος καφές ήταν πλέον πραγματικότητα.

Με το πέρασμα του χρόνου αναπτύχθηκαν άλλες διαδικασίες διατήρησης των αρωμάτων του καφέ. Ο Μαξ Μοργκενχάλερ που στην αρχή συμμετείχε με ποσοστά στην πώληση του προϊόντος ήρθε σε ρήξη με την εταιρεία. Ωστόσο το προϊόν του κρατάει ακόμα και σήμερα εκατομμύρια καταναλωτές ξύπνιους.

Πηγή: dw.com
Κριστιάνε Έρλιχ (DPA) / Μαρία Ρηγούτσου

Κανένα σχόλιο

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Don't have account. Register

Lost Password

Register

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο