«Ο μπαμπάς μου… ο ήρωάς μου» από τον Παναγιώτη Δημητρόπουλο

Το νέο βιβλίο του συγγραφέα Παναγιώτη Δημητρόπουλου,   με τίτλο «Ο  μπαμπάς μου… ο ήρωάς μου» , θα κυκλοφορήσει σε λίγες ημέρες από την «Ελληνοεκδοτική» . 

Ο κ. Δημητρόπουλος, μιλώντας στο HANIA.news , επισημαίνει ότι «γ ια τα παιδιά, ο μπαμπάς αποτελεί το πρότυπο του ήρωα, έχει δόξα και ακτινοβολία. Έχει, όμως, και μια ανθρώπινη υπόσταση, που οφείλουμε να τους τη θυμίζουμε… Το βιβλίο μου “Ο μπαμπάς μου… ο ήρωάς μου”, που θα κυκλοφορήσει προσεχώς από την “Ελληνοεκδοτική”, πραγματεύεται το μήνυμα ότι η γονική αγάπη και στοργή δεν είναι προϋπόθεση βιολογικής συνεύρεσης δύο ανθρώπων. Μπαμπάς, δηλαδή, δεν είναι αυτός που γεννά το παιδί του, αλλά αυτός που είναι έτοιμος να θυσιαστεί γι’ αυτό. Μαζί με το μήνυμα του “πραγματικού” πατέρα αναφερόμαστε επίσης που μπορεί να οδηγήσει η λεκτική βία, αλλά και μέχρι που μπορεί να ταξιδέψει η ψυχή στης συγχώρεσης το ταξίδι.  “Κίνητρό μου τα παιδιά, σε αυτά να επιστραφεί η όποια μορφή αμοιβής στην έμπνευση”. Έτσι και με το νέο μας βιβλίο από την “Ελληνοεκδοτική” συνεχίζουμε το ταξίδι της προσφοράς με μέσο, τι άλλο, το παιδικό βιβλίο» , τονίζει ο κ. Δημητρόπουλος.
 

Το βιβλίο προλογίζει η σκηνοθέτης – ηθοποιός Μαρία Τζομπανάκη , η οποία σημειώνει: «“Γονιός δεν είναι αυτός που κάνει παιδιά, αλλά αυτός που ζει για τα παιδιά του” λέει ο αφηγητής στη μικρή του κόρη, όταν εκείνη, μ’ ένα μεγάλο ερωτηματικό, ψάχνει το μέγεθος της διαφοράς, ανάμεσα στον θετό και τον φυσικό γονιό. Ο Παναγιώτης Δημητρόπουλος , ευαισθητοποιημένος κάτω από την ιδιότητα του πατέρα και ευαίσθητος με τα παιδιά, σαν συγγραφέας, αφού διάλεξε με αγάπη να γράφει γι’ αυτά, καταπιάνεται απαλά και με τρυφερότητα προς τον νεαρό αναγνώστη, με το θέμα του υιοθετημένου παιδιού. Εξηγεί τη “διαφορά”, ανάμεσα στο ψεύτικο και το αληθινό, με ένα τρόπο ασφαλή και συγκινητικό, όπως θα το έκανε κι ένα παιδί… πράγμα που εξασφαλίζει την κατανόηση και της πιο δύσκολης, για την παιδική ψυχή, έννοιας. Όπως της αφοσίωσης του γονιού, που, ενώ δεν έχει γεννήσει, αγαπά και θυσιάζεται για το παιδί που έχει υιοθετήσει. Όπως θα το έκανε και ο φυσικός γονιός. Ακουμπά με προσοχή και καθαρότητα το δύσκολο κομμάτι μιας τέτοιας κατάστασης, στον κοινωνικό περίγυρο του σχολείου, όπου τα παιδιά εύκολα περιθωριοποιούν και “χτυπάνε” εκείνο που φαίνεται διαφορετικό στα μάτια τους.  Δίνει “απαντήσεις”, με λόγο απλό και διαλόγους ζωντανούς και με αισιοδοξία μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη. Και διδάσκει τον ιδανικό τρόπο να καταλάβει κανείς την ψυχή ενός παιδιού: Την αγάπη!..»