Το ραντεβού είχε κλειστεί μερικές ημέρες πριν, στο σπίτι της οικογένειας Στυλιανακάκη, στο Πασακάκι Χανίων. Στο σπίτι του Γεράσιμου. Ένα σπίτι που… ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα της γειτονιάς καθώς στην είσοδό του διακρίνει κανείς το εξωτερικό ασανσέρ, αναγκαία προσθήκη πριν από λίγα χρόνια, για τη μεταφορά του 19χρονου ψιλόλιγνου παλικαριού από το ισόγειο στον πρώτο όροφο.
Στην κουζίνα του σπιτιού με περίμεναν η μητέρα του Γεράσιμου, Ρούλα Σκυλουράκη, ο πατέρας του, Νίκος Στυλιανακάκης, και η οικογενειακή τους φίλη, Ανδρονίκη Μπαχτσαβάνη. Ο Γεράσιμος απουσίαζε. Είχε προπόνηση!
«Γιος του Ναυαγού είσαι;», η πρώτη, μάλλον απρόσμενη, ερώτηση που δέχομαι, με την είσοδό μου στο σπίτι, από τον κ. Στυλιανακάκη. Χαμογελώ και απαντώ καταφατικά. «Φτυστός ο πατέρας σου είσαι. Δουλεύαμε μαζί παλαιότερα», μου λέει και εξηγεί στη σύζυγό του και στην οικογενειακή τους φίλη πώς προέκυψε το… Ναυαγός.
Καθόμαστε στην κουζίνα. Η ατμόσφαιρα εκεί είναι πιο «ζεστή». Μια σόμπα αναμμένη, κούπες με αχνιστό καφέ, η τηλεόραση να παίζει και γύρω από το τραπέζι ξεκινά μία κουβέντα περισσότερο, παρά συνέντευξη, για τον Γεράσιμο, το χθες και το σήμερα, καθώς και για την πρωτοβουλία της οικογένειάς του να προχωρήσει στη συγκέντρωση καπακιών προκειμένου να μαζέψει χρήματα για την αγορά ενός νέου, σύγχρονου αναπηρικού αμαξιδίου, που θα ταιριάζει απόλυτα στις ανάγκες του 19χρονου, διευκολύνοντας, παράλληλα, την καθημερινότητα της μητέρας του και του πατέρα του.
«Στην αρχή ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Να το αποδεχθείς -εγώ το αποδέχθηκα σχετικά εύκολα- και να καταλάβεις τι ακριβώς γίνεται, πώς θα εξελιχθεί, αν θα υπάρχει μόνο το κινητικό πρόβλημα, αν θα υπάρχει και νοητικό… Χίλια δυο είναι στην αρχή. Ο Γεράσιμος γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση -αυτή ήταν η διάγνωση- που έγινε σπαστική τετραπληγία. Αυτό είναι το επακόλουθο της εγκεφαλικής παράλυσης. Δεν είναι μία απλή περίπτωση. Τώρα, όμως, έχει γίνει τρόπος ζωής. Δεν με στενοχωρεί. Το μόνο που με προβληματίζει και με στενοχωρεί είναι το μέλλον. Τι θα γίνει το παιδί μου, όταν φύγω εγώ. Όσο είμαι εγώ καλά, δεν με στενοχωρεί τίποτα. Νιώθω τόσο καλά και με τον Γεράσιμο και με τον εαυτό μου και με τον άντρα μου και με την οικογένειά μου. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα», λέει αρχικά η κα Σκυλουράκη.
Μιλά με αγάπη και περηφάνεια για τον γιο της. «Μακάρι όλοι οι γονείς ν’ αντιμετώπιζαν με τον ίδιο τρόπο ανάλογες ιδιαίτερες περιπτώσεις», σκέφτομαι, την ώρα που εκείνη αναφέρεται στον Γεράσιμο.
«Είναι επικοινωνιακός, κοινωνικός, γεμάτος ενέργεια. Βέβαια, δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει τα παιδιά της ηλικίας του, δεν μπορεί να γράψει ούτε να διαβάσει τα μικρά γράμματα των βιβλίων, πρέπει να είναι σε μεγέθυνση, αλλά στα μαθήματα, που τα κάνουμε προφορικά, είναι φοβερός. Διαβάζουμε μαζί στο σπίτι και τα καταφέρνει μια χαρά. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το Ειδικό Γυμνάσιο τον έστειλαν στο ΕΠΑΛ Μουρνιών, όπου φοιτεί στην 1η λυκείου», σημειώνει η μητέρα του.
Οι γονείς του Γεράσιμου, Νίκος Στυλιανακάκης και Ρούλα Σκυλουράκη.
«Πώς είναι στο νέο σχολείο;»
«Τα παιδιά τον αντιμετωπίζουν πάρα πολύ καλά. Είχαμε άγχος. Εκείνος είχε φοβερό άγχος όταν πήγε εκεί. Πέρυσι πήγαινε στο Ειδικό Γυμνάσιο, όπου ήταν διαφορετικά, καθώς υπήρχαν και άλλα παιδιά με καρότσι, αλλά και άλλες περιπτώσεις διαφορετικές. Δόξα τω Θεώ, όμως, όλα είναι τέλεια. Οι καθηγητές είναι φοβεροί, τα παιδιά τον έχουν αγκαλιάσει, τον έχουν αγαπήσει, τον παίρνουν στις παρέες τους. Ακόμη και το βοηθητικό προσωπικό στο σχολείο, αποκλειστικά για τον Γεράσιμο, ήρθε νωρίς φέτος, συγκριτικά με άλλες χρονιές. Παράλληλα, ασχολείται με δύο αθλήματα με τον «Αρίωνα» (σ.σ. το Αθλητικό Σωματείο ΑμεΑ «Αρίων Χανίων»). «Το boccia και το baskin. Δύο φορές την εβδομάδα κάνει boccia και μία baskin. Με το boccia, μάλιστα, πηγαίνουν κάθε χρόνο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα που διεξάγεται στην Αθήνα», επισημαίνει η κα Σκυλουράκη.
Επίδειξη baskin στην πλατεία της Δημοτικής Αγοράς των Χανίων, στις 7 Οκτωβρίου 2016.
Φωτογραφία: Ρούλα Καλαϊτζάκη, Αντώνης Στεφανίδης.
Ο Γεράσιμος Στυλιανακάκης είναι ιδιαίτερα δραστήριος. Φέτος έλαβε μέρος και στον 1ο Μαραθώνιο Κρήτης (5 χλμ.).
Φωτογραφία: Στέλιος Αλεξάκης.
ΤΑ ΚΑΠΑΚΙΑ
Πριν από λίγους μήνες, την άνοιξη του 2016, η Ρούλα Σκυλουράκη ξεκίνησε μία προσπάθεια, η οποία ολοκληρώθηκε επιτυχώς πριν από λίγες ημέρες, αφού χάρη στη βοήθεια εκατοντάδων πολιτών, συλλόγων και φορέων, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από έξι τόνοι καπάκια, τα χρήματα από την πώληση των οποίων έχουν δοθεί ήδη για την αγορά νέου αναπηρικού αμαξιδίου για τον Γεράσιμο.
«Το παλιό καρότσι το έχει εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία. Εδώ και δυο – τρία χρόνια σκεφτόμασταν να του αλλάξουμε το καρότσι, γιατί ο Γεράσιμος έχει μεγαλώσει, έχει ψηλώσει και το παλιό καρότσι δεν τον εξυπηρετεί καθόλου, δεν τον βολεύει. Όμως, ήταν το οικονομικό στη μέση, γιατί το ΙΚΑ εδώ και δυο – τρία χρόνια δίνει λιγότερα από τα μισά χρήματα, ενώ παλιότερα έδινε σχεδόν όλο το ποσό. Έτσι, κολλούσαμε στο χρηματικό. Μετά μπήκα στη διαδικασία με τα καπάκια, για την οποία μου μίλησε μία γνωστή μου, η οποία επίσης μάζευε παλαιότερα για να πάρει αναπηρικό αμαξίδιο στο δικό της παιδί. Εκείνη, ωστόσο, δεν είχε γνωστοποιήσει ευρέως ότι μαζεύει καπάκια, απλά το είχε πει σε ταβέρνες, εταιρείες, κ.λπ. και είχε καταφέρει να μαζέψει μεγάλες ποσότητες. Μου είπε, λοιπόν: “Γιατί δεν κάνεις κι εσύ το ίδιο;” Ξεκίνησα πολύ δειλά. Το είπα στη φίλη μου, την Ανδρονίκη Μπαχτσαβάνη, η οποία τον περασμένο Μάιο έκανε μία σχετική ανάρτηση στο facebook, χωρίς να μου το πει, και μετά έγινε… χαμός, πανικός!», επισημαίνει η κα Σκυλουράκη.
Και προσθέτει: «Ήταν πολύ συγκινητική η ανταπόκριση του κόσμου απ’ όλη σχεδόν την Ελλάδα, αλλά και από το εξωτερικό. Θέλω να τους ευχαριστήσω όλους μέσα από την καρδιά μου, για την ευαισθησία τους, την αγάπη τους και την αλληλεγγύη τους. Ιδιαίτερα θέλω να ευχαριστήσω τον Ερυθρό Σταυρό και τον Σύλλογο “Ορίζοντας”».
Μετά από 7 μήνες οι γονείς και οι φίλοι του Γεράσιμου κατάφεραν να συγκεντρώσουν 6, 5, περίπου, τόνους καπάκια.
Περιγράφοντας τη διαδικασία, η κα Σκυλουράκη σημειώνει ότι ξεκίνησαν, οικογενειακώς, να πηγαίνουν, αρχικά, τα καπάκια σε μία εταιρεία (στα Χανιά), από την οποία έπαιρναν τα συμφωνηθέντα χρήματα ανά τόνο. Όταν συγκέντρωσαν τρεις τόνους καπάκια ενημερώθηκαν ότι μία άλλη εταιρεία (και πάλι στα Χανιά) πρόσφερε περισσότερα χρήματα ανά τόνο. Τους υπόλοιπους 3, 5, περίπου, τόνους καπάκια τους πήγαν στην εν λόγω εταιρεία, συγκεντρώνοντας, συνολικά, 1.600 ευρώ, μετά από μία μεγάλη προσπάθεια που διήρκησε επτά μήνες! Τα χρήματα αυτά από τις δύο εταιρείες μπήκαν στον λογαριασμό του Γεράσιμου και εν η συνεχεία μεταφέρθηκαν στον λογαριασμό της εταιρείας, από την οποία έχουν παραγγείλει το καρότσι, ως προκαταβολή, καθώς η συνολική αξία του αναπηρικού καροτσιού ανέρχεται σε 3.120 ευρώ.
Ο πατέρας του Γεράσιμου μάς δείχνει τα σχετικά έντυπα. Το τραπεζικό, με τη μεταφορά του ποσού των 1.600 ευρώ, αλλά και το έντυπο της παραγγελίας προς μία εταιρεία με έδρα την Αθήνα, στο οποίο καταγράφονται όλα τα εξαρτήματα που θα έχει το νέο αναπηρικό καρότσι.
«Όσον αφορά στα υπόλοιπα χρήματα, το ΙΚΑ θα μας δώσει το ποσό των 1.080 ευρώ και τα υπόλοιπα (440 ευρώ) θα τα βάλουμε εμείς, ως οικογένεια», προσθέτει η κα Σκυλουράκη.
H μητέρα του Γεράσιμου, Ρούλα Σκυλουράκη, μιλά με αγάπη και περηφάνεια για τον γιο της.
Σημειώνει, δε, ότι «όταν έγινε ευρέως γνωστό ότι μαζεύουμε καπάκια, μου τηλεφώνησε η κα Όλγα Μπομπολάκη για να μας φέρει ένα καρότσι. Στην αρχή τής είπα ότι θέλω να γίνει γνωστή η διαδικασία με τα καπάκια και ότι θέλω ο Γεράσιμος να αποκτήσει ένα καρότσι έτσι ακριβώς όπως το θέλουμε. Πέρασε κάποιο διάστημα, και η κα Μπομπολάκη επικοινώνησε και πάλι μαζί μου για το ίδιο θέμα. Τελικά, συμφωνήσαμε να έρθει για να πάρει τα μέτρα προκειμένου να μας φέρει ένα καρότσι, που ήρθε μετά από λίγους μήνες. Η παράδοση έγινε στην ΕΛΕΠΑΠ, όχι μόνο στη δική μας οικογένεια, αλλά σε άλλες οικογένειες. Το καρότσι αυτό είναι καλό, αλλά δύσκολο στη μεταφορά. Είναι βαρύ και δεν χωράει στο αυτοκίνητο. Ευχαριστήσαμε την κα Μπομπολάκη και την ευχαριστώ θερμά και δημόσια για τη βοήθειά της και τη στήριξή της. Αποφασίσαμε να κρατήσουμε αυτό το καρότσι για το σχολείο, όπου ο Γεράσιμος μεταφέρεται με το Λευκό Ταξί του Συλλόγου ΑμεΑ Ν. Χανίων, στο οποίο χωράει το συγκεκριμένο καρότσι (ανεβαίνει με ειδική ράμπα), και να συνεχίσουμε τη διαδικασία με τα καπάκια προκειμένου να αποκτήσει ο Γεράσιμος ένα ακόμη καρότσι. Άλλωστε, δύο καρότσια είχε και παλαιότερα (το ένα μού το είχαν δώσει και τότε). Ένα για το σχολείο κι ένα για τις εξωσχολικές του δραστηριότητες», υπογραμμίζει η ίδια.
«Το ένα από τα δύο παλιά καρότσια που είχαμε το δώσαμε στον Ναό του Αγίου Νεκταρίου. Πήγα μία μέρα να πάρω καπάκια και με ρώτησαν αν έχουμε κάποιο καρότσι που να μας περισσεύει, καθώς πολύς κόσμος ζητά και τέτοιου είδους αντικείμενα. Έτσι, τους το πήγαμε. Το δεύτερο παλιό καρότσι το δώσαμε στον «Αρίωνα», που το χρειάζονται», προσθέτει ο πατέρας του Γεράσιμου.
«Πριν λάβουμε το καρότσι που μας έδωσε η κα Μπομπολάκη, μία Γαλλίδα μας έδωσε ένα καρότσι που το έχουμε τώρα. Και αυτό θα το δώσουμε μόλις έρθει το νέο καρότσι», συμπληρώνει η κα Σκυλουράκη.
Η ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ
Οι γονείς του Γεράσιμου πιστεύουν ακράδαντα ότι δεν θα είχαν καταφέρει να συγκεντρώσουν περίπου 6, 5 τόνους καπάκια σε χρονικό διάστημα μόλις επτά μηνών, αν η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν είχε δημοσιοποιηθεί ευρέως, αρχικά μέσω ανάρτησης στο facebook, την επόμενη μέρα μέσω δημοσιεύματος του HANIA.news, αλλά και μέσω δημοσιευμάτων που ακολούθησαν από άλλα Μέσα Ενημέρωσης.
Ο… ιθύνων νους της δημοσιοποίησης είναι η οικογενειακή τους φίλη, Ανδρονίκη Μπαχτσαβάνη, η οποία… στάζει μέλι για τον Γεράσιμο.
«Η σχέση μου μαζί του είναι πολύ φιλική, πολύ συναισθηματική, πολύ ιδιαίτερη. Είναι ένα παιδί πολύ έξυπνο, χαρισματικό. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος με αυτό το παιδί. Μαθαίνεις πολλά πράγματα μαζί του. Παίρνεις πάρα πολλά. Αντί να του δίνεις, σου δίνει μαθήματα».
Η Ανδρονίκη Μπαχτσαβάνη με τον φίλο της Γεράσιμο Στυλιανακάκη.
«Είχα ακούσει για τα καπάκια και είχα διαβάσει και κάποια σχετικά δημοσιεύματα στο ίντερνετ, αλλά στην αρχή ήμουν λίγο διστακτική γιατί δεν γνώριζα το αντικείμενο. Όταν η Ρούλα μου είπε για την πρωτοβουλία που ξεκίνησαν, η διαδικασία μού φάνηκε βουνό. Της είπα ότι θα βοηθήσω και ξεκίνησα να ψάχνω περισσότερο το θέμα. Μίλησα με τη φίλη της Ρούλας, η οποία συγκέντρωσε καπάκια για το δικό της παιδί και είδα ότι υπήρχαν και άλλες περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι συγκέντρωσαν καπάκια, έλαβαν τα συμφωνηθέντα χρήματα και απόκτησαν αναπηρικά καρότσια. Επίσης, ενημερώθηκα για τις εταιρείες που υπάρχουν και για τα χρήματα που δίνουν ανά τόνο», σημειώνει η Ανδρονίκη.
«Θεώρησα ότι για να μαζέψει η οικογένεια τουλάχιστον πέντε τόνους καπάκια, ακόμη και με βοήθεια από συγγενείς και φίλους, θα χρειάζονταν πολλά χρόνια. Οπότε, πήρα από μόνη μου την πρωτοβουλία, χωρίς να το γνωρίζει κανείς, να κάνω μία ανάρτηση στο facebook, στην ομάδα “Μαζί Μπορούμε”, στην οποία διαχειριστής είναι ο φωτογράφος Αντώνης Στεφανίδης (στην πορεία έκανε κι εμένα διαχειρίστρια της σελίδας κι έτσι τώρα τη διαχειριζόμαστε μαζί). Από ‘κει ξεκίνησαν όλα. Ακολούθησε το δημοσίευμα τού HANIA.news. Από την πρώτη μέρα έγινε χαμός», προσθέτει η Ανδρονίκη.
Τόσο η ίδια, όσο και η μητέρα του Γεράσιμου, σημειώνουν ότι, εκτός από καπάκια, «μας πρόσφεραν καρότσια, χρήματα. Όμως χρήματα δεν δεχθήκαμε από κανένα. Χρήματα δεν θέλαμε γιατί δεν ήταν αυτός ο σκοπός μας. Θέλαμε να δείξουμε στον κόσμο ότι αυτή η διαδικασία είναι πραγματική και ότι υπάρχει κόσμος που την ακολουθεί. Μη νομίζετε ότι είναι μία εύκολη διαδικασία να μαζέψεις έναν τόνο καπάκια. Η ποσότητα είναι πραγματικά τεράστια. Όποιος δεν έχει μεγάλη ανάγκη και δεν έχει στήριξη, δεν θα καταφέρει να τα φέρει εις πέρας», σημειώνουν, συμπληρώνοντας η μία την άλλη, με την κα Σκυλουράκη να τονίζει, ακόμη, ότι «στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, είχα πάει με τον Γεράσιμο πολλές επισκέψεις σε σχολεία. Επικοινωνούσαν μαζί μας και μου ζητούσαν να πάμε με τον Γεράσιμο στα σχολεία, για να μιλήσουμε με τα παιδιά και να διαπιστώσουν και τα ίδια τον λόγο για τον οποίο μαζεύουν καπάκια».
Ο κ. Στυλιανακάκης έχει αποχωρήσει, εδώ και λίγα λεπτά, προκειμένου να φέρει τον γιο του από την προπόνηση. Δεν περνούν πολλά λεπτά και ακούω τη φωνή του Γεράσιμου. Η παρουσία του και μόνο «φωτίζει» το σπίτι.
«Με θυμάσαι;», τον ρωτώ. «Είχες έρθεις στο γήπεδο, στα Περιβόλια, σε αγώνα του Πλατανιά για να βραβεύσεις τον πολυτιμότερο ποδοσφαιριστή», του θυμίζω.
«Ναι, θυμάμαι», μου απαντά και το πρόσωπό του… αστράφτει.
«Είμαι εδώ για να κάνω μια παρουσίαση σ’ εσένα και στην προσπάθεια των γονιών σου να σου πάρουν ένα νέο καρότσι», του λέω.
«Σ’ εμένα; Γιατί; Τι είμαι… μοντέλο;» το σχόλιο του Γεράσιμου, που μας κάνει να γελάσουμε δυνατά. Συζητάμε λίγο ακόμη. Νιώθω την ενέργεια και τη χαρά του Γεράσιμου να «πλημμυρίζει» το δωμάτιο. Και νιώθω, επίσης, πόσο δίκιο έχει η Ανδρονίκη, που λίγο νωρίτερα έλεγε ότι «γίνεσαι άλλος άνθρωπος με αυτό το παιδί, μαθαίνεις πολλά πράγματα μαζί του».
Η συζήτησή μας κλείνει μ’ ένα μήνυμα της κυρίας Σκυλουράκη προς όλους τους γονείς, οι οποίοι έχουν παιδιά με ιδιαιτερότητες: «Αυτά τα παιδιά έχουν την ανάγκη να είναι αποδεκτά από την κοινωνία. Είναι παιδιά με ιδιαιτερότητες. Άλλωστε, όλοι έχουμε τις ιδιαιτερότητές μας και κάτι διαφορετικό πάνω μας. Οι γονείς που έχουν αυτά τα παιδιά πρέπει να τα βγάζουν έξω. Είναι πολλά τα παιδιά που παραμένουν κλεισμένα στο σπίτι. Δεν το έχουν αποδεχθεί οι γονείς; Ίσως. Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβαίνει. Σίγουρο είναι, πάντως, ότι είναι πολύ σημαντικό να κοινωνικοποιούνται αυτά τα παιδιά από μικρή ηλικία. Πιστεύω ότι και άλλοι που τα βλέπουν γίνονται καλύτεροι. Έτσι το έχω βιώσει εγώ», σημειώνει.
Τους ευχαριστώ που άνοιξαν το σπίτι τους για να μοιραστούν τις σκέψεις τους, τους αποχαιρετώ και αποχωρώ. Τούτη ήταν μία από εκείνες τις φορές που η δημοσιογραφική δουλειά προσέφερε μαθήματα ζωής και δυνατές συγκινήσεις, σκέφτομαι περπατώντας, ενώ η βροχή δυναμώνει…
Διαβάστε ακόμη: Χανιά | Μετά τον Γεράσιμο, μαζεύουμε καπάκια για τη 10χρονη Μαρία
