Οταν η Ιστορία… ξεπουλιέται

Σε τουριστικό κατάλυμα έχει μετατραπεί, σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, το «Σπίτι του Άρη Βελουχιώτη» στο Σαρακήνικο της Γαύδου. Πρόκειται για το σπίτι που έχτισε ο Θανάσης Κλάρας (Άρης Βελουχιώτης) όταν εξορίστηκε στο νησί, μαζί με άλλους συντρόφους του την περίοδο 1931 – 1933. Εκτός από τον Βελουχιώτη από το σπίτι αυτό πέρασαν οι: Μάρκος Βαφειάδης και  Μενέλαος Λουντέμης. Αρχικά, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, είχε μετατραπεί σε καφενείο και εν συνεχεία σε τουριστικό κατάλυμα, που εδώ και λίγο καιρό μισθώνεται.

Tο συγκεκριμένο κτίριο, σύμφωνα με ομόφωνη γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεώτερων Μνημείων, (αρ. αποφ. 1/7.1.99), έχει χαρακτηριστεί «ιστορικό διατηρητέο μνημείο». Η απόφαση αναφέρει: «Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1469/50, το κτίριο που κατασκευάστηκε από τον Άρη Βελουχιώτη και τους συνεξορίστους του στην περιοχή Σαρακήνικο της νήσου Γαύδου Ν. Χανίων… με τον περιβάλλοντα χώρο του στα όρια της ιδιοκτησίας, διότι αποτελεί δείγμα κτιρίου τοπικής αρχιτεκτονικής και είναι σημείο αναφοράς για τους κατοίκους του νησιού, εφόσον συνδέεται άμεσα με τον Άρη Βελουχιώτη και με άλλα πρόσωπα της νεώτερης ελληνικής ιστορίας».

«Τώρα, υπάρχει διαμάχη ανάμεσα στο υπουργείο Πολιτισμού και στον ιδιοκτήτη, μια περίεργη, μπερδεμένη κατάσταση… Εδώ και πολύ καιρό μένουν εκεί τουρίστες. Έχει μετατραπεί κάτι σαν ταβέρνα, μπαρ, κατάλυμα. Ο ιδιοκτήτης τι φταίει; Το υπουργείο το χαρακτήρισε διατηρητέο και το παράτησε στη μοίρα του», λέει κάτοικος του νησιού.

Σαφώς και, σε καμία περίπτωση, δεν έχει ευθύνη ο ιδιοκτήτης του σπιτιού συμπληρώνουμε εμείς, καθώς η διαχρονική αδιαφορία της «κρατικής προστασίας» από το 1999 έως και σήμερα οδήγησε τον ιδιοκτήτη  στο να αναζητήσει τρόπους αξιοποίησης της ιδιοκτησίας του. Όταν ένα «ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία» εγκαταλείπεται στην φθορά του χρόνου και την λήθη της ιστορίας, τότε είναι φυσικό επακόλουθο το «μνημείο» αυτό να οδηγείται σε αφανισμό και καταστροφή. Θα μπορούσε δηλαδή, εάν είχε εγκαταλειφθεί και από τον ιδιοκτήτη του, το κτίριο αυτό να μην υπήρχε καν σήμερα!

Ένα κτίριο… μια ιστορία…. Καθώς ο Άρης Βελουχιώτης μπορεί να θεωρείται από ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας ένας ήρωας ή ένας προδομένος ήρωας και από ένα άλλο κάτι διαφορετικό, για άλλους χαρισματικός και για άλλους αμφιλεγόμενος (αυτό είναι υπόθεσις των ιστορικών του μέλλοντος και όχι δική μας) δεν παύει όμως να είναι μια φυσιογνωμία της Νεοελληνικής Ιστορίας. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται και γεννάται δεν είναι γιατί ο ιδιοκτήτης αξιοποιεί το κτίριο, αλλά το γιατί στην ανύπαρκτη «ειδική κρατική προστασία» όλων αυτών των δεκαετιών. Τι σηματοδοτεί δηλαδή και ποιες οι συνέπειες μιας τόσο εκκωφαντικής και προκλητικής αδιαφορίας της «κρατικής προστασίας» σε ένα τόσο ευαίσθητο και ιδιαίτερο κεφάλαιο της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας; Όταν άλλοι λαοί προσπαθούν να δημιουργήσουν ιστορία και να εμπνεύσουν τους πολίτες τους, πόσο ελπιδοφόρο  και αισιόδοξο είναι για το μέλλον και την επιβίωση του ημέτερου Γένους να απαξιώνουμε και ξεπουλούμε την δική μας υπαρκτή και όχι… φανταστική Ιστορία; Να καταλήγει ξενώνας και τουριστικό κατάλυμα;

Διάβαζα κάπου πως εάν η μνήμη του ανθρώπου είναι κριτήριο της ταυτότητας του, τότε η απώλεια της ιστορικής του μνήμης θα πρέπει να σημαίνει απώλεια και της ιστορικής του ταυτότητας. Πως λαοί χωρίς ιστορική μνήμη και συνείδηση είναι καταδικασμένοι να οδηγηθούν στην αφάνεια. Είναι προφανές, νομίζω, πως η διατήρηση της ιστορικής συνείδησης δεν μπορεί παρά να είναι πράξη αντίστασης στην ισοπεδωτική λαίλαπα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, η οποία φαίνεται να διαμορφώνει μια καταναλωτική συνείδηση, αμβλύνοντας μεθοδικά την ιστορική μνήμη και οδηγώντας σε εθνικό αποχρωματισμό δηλαδή σε γενικότερη πολιτιστική σύγχυση. Είναι φανερό ότι στο πλαίσιο της λεγόμενης μετανεωτερικότητας προβάλλεται η καταναλωτική και όχι η ιστορική συνείδηση. Όπως δε σημειώνει και ο φιλόσοφος Ρίτσαρντ Ρόρτι «ένας λαός γράφει την Ιστορία του όχι για να αφηγηθεί όσα του συνέβησαν στο παρελθόν, αλλά πρωτίστως για να σφυρηλατήσει την αυτογνωσία και την ηθική ταυτότητα που του χρειάζονται για να χτίσει το μέλλον του». Και εδώ γεννάται, πάλι, το ερώτημα: Ποια αυτογνωσία και τι είδους ιστορική συνείδηση μπορούν να σφυρηλατήσουν τέτοιου είδους συμπεριφορές και πρακτικές απαξίωσης και αδιαφορίας; Πώς, τελικά, κτίζεται το μέλλον ενός λαού και ποιος έχει την ευθύνη; Χωρίς επίγνωση του παρελθόντος μπορεί να οικοδομηθεί το μέλλον; Έθνη και λαοί διεκδικούν την εθνική τους ιδιοπροσωπία. Εμείς θα την απεμπολήσουμε;

Ερωτήματα, διλήμματα, σκέψεις, σταυροδρόμια της ζωής, της ιστορίας, του…. μέλλοντος.

2 Σχόλια

  • Μιχάλης Reply

    18 Αυγούστου 2019 at 21:44

    Κείμενο θάρρους, κοινωνικής δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας!!
    Σας συγχαίρω!!

  • ζαβιτσανου Ελενη Reply

    19 Αυγούστου 2019 at 04:00

    Ως προς τα στοιχεια που ‘εχετε ‘ σε οτι αφορα το σπιτι των εξοριστων ειναι λανθασμενα και ειναι κριμα οταν δεν ‘εχετε κανει σωστη ερευνα και δεν εχετε τα αληθηνα στοιχεια στα χερια σας να βαζετε ταμπελες και να παιρνετε θεση.Για αλλη μια φορα λοιπον αυτο το σπιτι που εχτισαν οι εξοριστοι αφου πηραν αδεια και εκαναν συμφωνητικο 10ετιας μετα την εξοδο τους απο το νησι γυρισε στα χερια του ιδιοκτητη ..για χρονια αυτος ο ανθρωπος οπως και ο γιος του στην συνεχεια προσπαθησν να συντηρησουν τον χωρο μενοντας μεσα και κανοντας οτι μπορουσαν αφου ηταν και το δικο τους πσιτι ..λογω αναγκης ο νεοτερος ιδιοκτητης μετακομισε κρητη και εκτοτε ηταν κλειστο μεχρι που ανθρωποι που αγαπουν την ιστορια και σεβοντε την παραδοση και την Γαυδο αποφασισαν να μεινουν μονιμα και ζητησαν απο τον γιο να μεινουν μεσα με σκοπο να συντηρουν τον χωρο ..και τον σπιτι.απο τοτε τωρα πανε και πεντε χρονια το σπιτι ειναι ανοιχτη δανιστικη βιβιλιοθηκη και τιποτα παραπανω αλλα ειναι υπροχο πως ενας αδειο νεκρο σπιτι και μισοχαλασμενο ειναι γεματο ζωη και ανθρωπους που αγαπουν τα γραμματα και τις τεχνες ..αυτο που εχει ακουστει σαν καφενειο, η’ τουριστικο καταλυμα δεν εχει καμια σχεση με το παλιο κτιριο..απο εξω οπως και οι εξοριστοι ειχαν δημιουργησει ενα προτυπο καφενειο ετσι και οι ανθρωποι που προσπαθουν να το συντηρουν προσφερουν αν τους ζητηθει ενα νερο, η’ εναν καφε και οτιι αλλο διαθετουν και επισκεπτης αφηνει οτι θελει ως συνεισφορα γα την συντηρηση του χωρου..και πστεψτε με τα εξοδα ειναι πολυ μεγαλα και μονο για να ζεις στην Γαυδο και οι καιρικες συνθηκες απροβλεπτες και αρκετα δυσκολες ..που να συντηρεις και τετοιο χωρο.. Και ειναι πολυ κριμα ολα αυτα που λεγοντε στον αερα γιατι σπιλωνουν την αξιοπρεπεια των ανθρωπων που το συντηρουν ..και δεν θελουν να ειναι εμπλεκομενοι σε παραλογες καταστασεις και αιτηματα..και δυστυχως αν συνεχιζει αυτη ολη η ιστορια απλα ο ιδιοκτητης θα ξλεισει εντε΄λως τον χωρο και οι ανθρωποι αυτοι θα βρεθουν στον δρομο.. Αυτα Αγαπητοι και αξιοτιμοι αναγνωστες να ειστε καλα ..και μακαρι η ανθρωποτητα να ασχοληθει με τα πραγματικα προβλητα και της χωρας μας να ειστε καλα

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Don't have account. Register

Lost Password

Register

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο