Η φθορά

Η «φθορά» αποτελεί μια έννοια, που απασχόλησε τη φιλοσοφική σκέψη, η οποία κατά την αριστοτελική της προσέγγιση αποτελεί στάδιο στην οντολογία του φυσικού κόσμου (γένεση, αύξηση, τελείωση, παρακμή και φθορά). Η «γένεση» και η «φθορά» αποτελούν σημαντικά χαρακτηριστικά, που σχετίζονται άμεσα με τη βιολογία του ανθρώπου. Η «αρετή» και η «φρόνηση» επικάθονται, όταν υπάρχει η επίγνωση της γέννησης και της φθοράς, ειδικά όταν ξεκαθαρίζεται, πως τα στοιχεία αυτά είναι «κίνηση προς το μηδέν». Την κίνηση αυτή ο Αριστοτέλης την ορίζει ως την «ατελή εντελέχεια του δυνάμει όντος». Προχωρά στη σύνδεση κίνησης και εντελέχειας, συνδέοντας έτσι την πραγμάτωση του τέλους κάθε φυσικής μεταβολής. Επομένως, κάθε φυσική κίνηση οδηγεί προς ένα προδιαγεγραμμένο τέλος… προς την πραγμάτωση ενός σκοπού. Διαχρονικά, κάθε κοινωνία μέσα στο φυσικό κόσμο οδηγείται στην πραγμάτωση ενός σκοπού, που ξεκινά με την ανάγκη της διαπίστωσης, ότι κάθε κοινωνία και κάθε κοινωνός μέσα σε αυτή είναι ήδη εν εξελίξει, δηλαδή σε κίνηση.

Επίσης, ο Αριστοτέλης, προσεγγίζοντας την ιδέα της υπόστασης μέσα από την εκλογίκευσή της, υποστήριξε, πως με τον όρο υπόσταση αναφερόμαστε στο καθετί, που αποτελεί το υποκείμενο κατηγορουμένων, τονίζοντας πως δεν μπορεί να γίνει κατηγορούμενο κάποιου άλλου. Απαιτείται η γνώση της ουσίας και του συνόλου των ιδιοτήτων του όντος, για να φανερωθεί η υπόστασή του. Όντας η ουσία, η αιτία του Είναι του καθενός όντος και δεχόμενοι την άποψη πως ο άνθρωπος είναι «φύσει πολιτικόν ζώον», κατανοούμε, πως αυτό του το χαρακτηριστικό τον δραστηριοποιεί πολιτικά μέσα στην κοινωνία, επιτυγχάνοντας με τον τρόπο αυτό την ολοκλήρωσή του. Σύμφωνα επομένως με την αριστοτελική προσέγγιση, «υπόσταση» θεωρείται αυτό, που υπάρχει από μόνο του ή έχει ανεξάρτητη ύπαρξη, προσδίδοντάς της ταυτόχρονα μια σταθερότητα και μια αποφασιστικότητα στο χώρο και στο χρόνο.

Ο χρόνος δεν είναι πλέον η μοναδική αιτία που αναγεννά, διαμορφώνει, και που φθείρει τελικά όλα εκείνα που υπάρχουν στο φυσικό περιβάλλον. Η κοινωνία, ως ένας ζωντανός οργανισμός που υπόκειται στην φθορά του χρόνου, διαγράφει μια τέτοια κίνηση. Δηλαδή, οι εκάστοτε πολιτικές οργανώσεις αποκτούν μερίδιο στον λαιλαπώδη βίο μας προς τη φθορά. Οι ακραίες πρακτικές τείνουν πλέον να αποτελέσουν το μοναδικό αποτύπωμα του δημοκρατικού κόσμου, αφήνοντας ταυτόχρονα μια πικρή επίγευση στον απλό άνθρωπο. Οδηγούμαστε, λαθεμένα ίσως ως κοινωνία, με τον τρόπο αυτό προς την αποκατάσταση της χαμένης μας ισορροπίας… ασχέτως ενεργειών και μεθόδων. Οι επαγγελματίες πολιτικοί μας ισχυρίζονται, πως ευθύνεται γι’ αυτό η χρόνια αδιάφορη θέαση των πραγμάτων και η επίκτητη περιφρονητική στάση για όσα γενικότερα περιβάλλουν τον άνθρωπο, από τον ίδιο τον άνθρωπο, ο οποίος θεωρεί πάντα, πως αυτός διακατέχεται από στραβή τύχη και άδικη μοίρα. Επιπλέον, πιστεύουν, πως η ύπαρξη του αρχέγονου ενστίκτου της αυτοσυντήρησης οδηγεί το άτομο στο να ζει αμφιταλαντευόμενο μέσα στον ενστικτώδη φόβο του, αναζητώντας τα όρια μέσα στα οποία θα νιώσει ασφαλής… και όχι απαραίτητα λειτουργικός.

Τη μη λειτουργικότητα και την εγκατάλειψή του ο άνθρωπος οφείλει να την εξετάσει ως μια «επίκτητη κατάσταση του πολιτικού εκφυλισμού», που μάχεται την πολιτική ορθότητα και που εκτείνεται στους κόλπους του δεξιού πολιτικού φάσματος. Ο ασταθής βηματισμός του πολίτη μαρτυρά αυτή του την αδυναμία… δεν μαρτυρά όμως την ακμαία του σκέψη. Η ανάγκη για σύνδεση και για συνέχεια οδηγεί σε κίνηση το μυαλό και το σώμα του. Το στραβοπάτημά του ενδεχομένως να είναι η δυσκολία του στο να βάλει τη λογική του να λειτουργήσει ως πυξίδα για το μετά. Η έλλειψη λογικής είναι αυτή που «ακρωτηριάζει» τη σκέψη, αναδύοντας τα ζωώδη ένστικτά του, τα οποία συνοπτικά τον μετατρέπουν σε κάτι άλλο, από εκείνο που υπάρχει στην πραγματικότητα. Αν ο άνθρωπος περιορίσει αυτό που είναι και εξελίξει κάτι που δεν είναι, τότε αυτό που θα μείνει στο τέλος, είναι ο πόνος, που αποδεικνύει την παρουσία της ατομικής φθοράς… καμία εξέλιξη κανενός είδους… προσωπική στόχευση μόνο, πόνος και φθορά.

Σε μια ομολογουμένως δύσκολη εποχή (όπως η δική μας), όπου τα αδιέξοδα ξεπροβάλλουν από παντού μπροστά στον άνθρωπο, σε όλες τις πτυχές της ζωής του, η ανάγκη για ελευθερία μοιάζει πρωταρχικό μέλημα. Μια έννοια ωστόσο και μια κατάσταση η οποία ανελλιπώς περιορίζεται, παραβιάζεται, προσδίδοντάς της ένα αρνητικό πρόσημο, όταν αυτή αφήνεται στα χέρια του απλού πολίτη. Αμφισβητείται από το σύστημα «κεκαλυμμένα» η ουσία και ο λόγος ύπαρξής της, εξουσιοδοτώντας γι’ αυτό τα πλέον ακατάλληλα πρόσωπα. Πρόσωπα, που δεν διστάζουν να αποπροσανατολίζουν και να τρομοκρατούν εκείνους τους «άλλους», που βρίσκονται εκτός συστήματος. Την τάση αυτή ανατροπής τη διδάσκει η ίδια η ζωή στον άνθρωπο, μιας και η ίδια η ζωή ανατρέπει όλα εκείνα, που μπορεί να θεωρούνται αναγκαία και επιβεβλημένα, αλλά ταυτοχρόνως ανούσια και δευτερεύοντα. Ας μη ξεχνάμε, πως κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με τον άλλο και καμία ανάγκη δεν μπορεί να καλυφθεί με τον ίδιο τρόπο. Ο ίδιος διακατέχεται από μια αστάθεια, κατάσταση η οποία επηρεάζει και εκείνη με τη σειρά της όλα εκείνα που πραγματεύεται σαν άνθρωπος.

Γύρω μας οι «ολίγοι» δεν διαθέτουν επιχειρήματα, μονάχα ανακυκλώνουν τα πολιτικά στερεότυπα του παρελθόντος, για να ολοκληρώσουν δήθεν το πολιτικό – κοινωνικό τους έργο. Δυστυχώς, πολιτικές αναλύσεις και τοποθετήσεις δίνουν τη θέση τους σε ακροδεξιές πρακτικές, γεμάτες αλαζονεία, στηριζόμενοι οι ίδιοι σχεδόν πάντα στο αίσθημα υπεροχής, που τους δίνει το εκλογικό αποτέλεσμα της εκάστοτε εκλογικής αναμέτρησης. Οι σκοτεινές εποχές θεσμικής παρακμής έχουν επιστρέψει τόσο στον ελλαδικό όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο, στραγγαλίζοντας κεκτημένα χρόνων, που υποτίθεται πως είχαν πλέον εδραιωθεί. Η συνταγματική τάξη βιώνει μια γνώριμη «ακραίου τύπου» αταξία και ας υποστηρίζουν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, πως με την ψήφο τους οι Έλληνες έβαλαν στο περιθώριο τα «άκρα». Οι κοινωνίες βρίσκονται σε μια ρευστή κατάσταση, γεμάτες ερωτηματικά, που ζητούν απεγνωσμένα απαντήσεις. Πλέον οι απαντήσεις οφείλουν, να εμπεριέχουν την απολυτότητα της σοβαρότητας και της ευθύνης, αποφεύγοντας το μετέωρο βήμα της μέχρι τώρα προπαγανδιστικής πολιτικής.

Όταν κάποια στιγμή η ανέχεια και η δυσπιστία κατακλύσουν εξ ολοκλήρου τον κόσμο μας και όταν ο λεκτικός πληθωρισμός στον πολιτικό λόγο θα χάσει τη δυναμική να ωραιοποιεί επικοινωνιακά, τότε θα έρθουν στο προσκήνιο οι ανερμάτιστες προσωπικότητες, εκείνων που τον φέρουν. Από την αρχή όλοι τους θα πρέπει να ξανασυστηθούν χωρίς… προσωπεία, ελπίζοντας τούτη τη φορά η ασχήμια τους να ρίξει επιτέλους τη μαύρη της αυλαία…

* Η κα Μαρία Κωνσταντέλου είναι πολιτικός επιστήμονας – διεθνολόγος

Κανένα σχόλιο

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Don't have account. Register

Lost Password

Register

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο