Αννα Διαμαντοπούλου: Να αξιοποιηθεί η διεθνής εμπειρία για τα κτήρια του Πολυτεχνείου

Θέση στο ζήτημα της αξιοποίησης των κτηρίων, ιδιοκτησίας του Πολυτεχνείου Κρήτης, στον λόφο Καστέλι, που έχει διχάσει την τοπική κοινωνία των Χανίων, πήρε η πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, πρώην υπουργός, Άννα Διαμαντοπούλου, μιλώντας στον ΑΝΤΕΝΝΑ Δυτικής Κρήτης και τους δημοσιογράφους Μανώλη Κονσολάκη και Γιώργο Γεωργακάκη (εκπομπή «Μικρόφωνο για 2»).

Η κα Διαμαντοπούλου επισήμανε ότι «χρειάζεται ηρεμία, να μη συζητηθεί τώρα και να αφεθεί λίγο για να παρθεί η καλύτερη δυνατή απόφαση», υπογραμμίζοντας, παράλληλα, ότι το δίλημμα δεν είναι δημόσιος ή ιδιωτικός τομέας, αλλά «πώς θα αξιοποιήσουμε αυτούς τους χώρους που έχουμε με τον καλύτερο τρόπο για την πόλη».

Μάλιστα, η κα Διαμαντοπούλου τόνισε ότι θα πρέπει να αξιοποιηθεί η διεθνής εμπειρία στο συγκεκριμένο ζήτημα, αναφέροντας ως χαρακτηριστικές περιπτώσεις τα κάστρα του Λίγηρα στη Γαλλία, που λειτουργούν ως ξενοδοχεία υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις, καθώς και τα ξύλινα κάστρα των Σαμουράι στην Ιαπωνία.

Παράλληλα, η πρώην Υπουργός τόνισε ότι θα πρέπει ν’ αποδοθούν ευθύνες για το γεγονός ότι το 2011 δεν προχώρησε η υπογραφή της σύμβασης για την αποκατάσταση του κτηρίου της Μεραρχίας με σκοπό την αξιοποίησή του για εκπαιδευτικές δραστηριότητες, παρά το γεγονός, ως γνωστόν, ότι υπήρχε μελετητική «ωριμότητα», είχαν εξασφαλιστεί οι αναγκαίες πιστώσεις ύψους 4,5 εκατομμυρίων ευρώ, είχε ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός, είχε προκύψει ο ανάδοχος και είχε εγκριθεί ο προσυμβατικός έλεγχος από το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Ακολουθεί όλη η απάντηση τής κ. Διαμαντοπούλου στο ερώτημα που δέχθηκε για το συγκεκριμένο ζήτημα: 

«Για τα τοπικά ζητήματα και την αξιοποίηση, προφανώς έχουν λόγο οι κάτοικοι μιας πόλης. Δεν μπορεί ο καθένας να λέει την άποψή του. Εγώ θα πάρω ένα μικρό δικαίωμα επειδή ο άνδρας μου είναι Χανιώτης, επειδή το σπίτι είναι στην Παλιά Πόλη και κάθε χρόνο ζω τα Χανιά και τα παρακολουθώ. Επειδή ζω στην Παλιά Πόλη και έχω δει ένα σύνολο ερειπίων να μετατρέπεται σε μια από τις πιο όμορφες γωνιές της Ευρώπης, θέλω να τονίσω ότι αυτό έγινε -και το ξέρουμε όλοι μας- με μία πάρα πολύ καλή συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Δηλαδή είδαμε καταπληκτικά κτήρια, τα οποία κατέρρεαν, να γίνονται πολύ όμορφοι ξενώνες από τον ιδιωτικό τομέα, είδαμε δρόμους, οι οποίοι ήταν σοκάκια, να γίνονται όμορφοι δρόμοι από τον Δήμο, είδαμε την πολιτεία να παρεμβαίνει, δηλαδή είδαμε μία πολύ όμορφη συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.

Τώρα, σε αυτόν τον διχασμό που λέτε, το πρόβλημα δεν πρέπει να τεθεί στο τραπέζι εν θερμώ. Δεν πρέπει τώρα να οξυνθούν τα πνεύματα. Εάν θέλει κανείς να ξεκινήσει -παρακολουθώ πολλά χρόνια το ζήτημα- θα πρέπει να δει όταν το Πολυτεχνείο Κρήτης, με τον τότε πρύτανη Γρυσπολάκη, έκανε τις μελέτες, βρήκε τα χρήματα, ήταν έτοιμη να γίνει η παρέμβαση και σταμάτησε, εκεί πρέπει ν’ αποδοθούν ευθύνες. Γιατί σταμάτησε τότε; Ποια ήταν η Δημοτική Αρχή; Ποια ήταν η Αρχή στο Πολυτεχνείο; Πώς αντέδρασαν οι τοπικοί φορείς στο ότι αποδέχθηκαν να γίνει μία κατάληψη και να σταματήσει η αξιοποίηση ενός χώρου, για τον οποίο υπήρχαν και λεφτά και μελέτες. Έγιναν, λοιπόν, αυτά τότε.

Και βρισκόμαστε στο σημερινό σημείο. Επαναλαμβάνω ότι, κατά την άποψή μου, δεν πρέπει να γίνει εν θερμώ, τώρα που τα πράγματα βράζουν. Πρέπει να αφεθεί χρόνος και να ειδωθούν και διεθνή παραδείγματα. Γιατί το ερώτημα δεν είναι ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Είναι πώς θα αξιοποιήσουμε αυτούς τους χώρους που έχουμε με τον καλύτερο τρόπο για την πόλη. Δηλαδή τα κάστρα του Λίγηρα στη Γαλλία είναι καταπληκτικά παλάτα, τα οποία σήμερα είναι ξενοδοχεία. Όμως, δεν είναι γενικώς ξενοδοχεία. Έχει διατηρηθεί απολύτως ο χαρακτήρας τους, είναι ανοιχτά στο κοινό, υποχρεούνται να σερβίρουν γαλλικό φαγητό, να έχουν γαλλική μουσική, να έχουν παραστάσεις από τη γαλλική κουλτούρα. Το ίδιο συμβαίνει με τα ξύλινα κάστρα των Σαμουράι στην Ιαπωνία. Δηλαδή, αν κάποιος δει τι γίνεται στον κόσμο, θα δει ότι μπορεί να υπάρξει απόλυτη συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, ώστε να υπάρχουν επενδύσεις και ταυτόχρονα αυτές οι επενδύσεις να διαφημίζουν τον τοπικό χαρακτήρα και τον αρχιτεκτονικό και το φαγητό και τη μουσική και την κουλτούρα και την ιστορία σε όλο τον κόσμο.

Δεν μπορώ εγώ, ως εκτός Χανίων, να λέω τι να γίνει. Σας λέω, μέσα από την εμπειρία μου και από το μικρό δικαίωμα που μου δίνει ότι είμαι νύφη Χανιώτισσα, ότι χρειάζεται ηρεμία, να μη συζητηθεί τώρα και να αφεθεί λίγο για να παρθεί η καλύτερη δυνατή απόφαση».

Κανένα σχόλιο

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Don't have account. Register

Lost Password

Register

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο