«Στον COVID πεθαίνεις μόνος»

Κάπως έτσι πήγαν να σβήσουν τα πάντα, τόσο γρήγορα, τόσο απρόσμενα, τόσο απλά, χωρίς να προλάβω να αποχαιρετήσω τους δικούς μου ανθρώπους, να αγκαλιάσω τα παιδιά μου. Ήταν η νύχτα που μου έκοψε την ανάσα ο κορωνοϊός, αυτό το καταραμένο δημιούργημα των Κινέζων που έχει πάρει εκατομμύρια ζωές μέχρι τώρα.

Κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι ο υψηλός πυρετός και η δύσπνοια δεν ήταν φυσιολογική για δεύτερη συνεχή μέρα. Πήρα τα κλειδιά στις 2 την νύχτα, χαιρέτησα τη γυναίκα μου, με κοίταξε, έκλαψε, έκλαψα, δεν ξέραμε τη συνέχεια. Πάω στο νοσοκομείο μόνος, με 39,8 πυρετό, 145 σφυγμούς και 90% κορεσμό. Εισαγωγή κατευθείαν. Τεστ θετικό, στην αξονική η χαρακτηριστική διάμεση πνευμονία από covid. Εισαγωγή κατευθείαν, θεραπείες εν μέρει λανθασμένες.

Η κατάσταση ξεφεύγει, 5 μέρες εμπύρετος και η πνευμονία να καλπάζει μέσα μου, να μου κόβει κάθε δίοδο στο οξυγόνο. Οι δείκτες αερίων σε συνεχή ελεύθερη πτώση. Το παρεχόμενο οξυγόνο στα ύψη 15λτ. Έντρομοι με μεταφέρουν σε άλλο νοσοκομείο στην εντατική. Καταφτάνω με P/F 120. Βαριά αναπνευστική ανεπάρκεια ARDS. Κοιτάζονται οι γιατροί στο να με διασωληνώσουν ή όχι.

Η απάντηση ήταν να δοκιμάσουν τον εφιάλτη που λέγεται NIV. Εκείνη τη στιγμή πάγωσε ο χρόνος μέσα μου, φοβήθηκα ότι δεν θα ξαναγκαλιάσω τα παιδιά μου, τη γυναίκα μου. Στο COVID πεθαίνεις μόνος, κανείς δεν πρόκειται να σε δει, κανείς δεν θα σε αγγίξει.

Σε σφραγίζουν και φεύγεις, όπως έκαναν σε 2 διπλανούς μου στο δωμάτιο. Τους έβλεπα μέσα στην παραζάλη της υποξείας μου να τους παίρνουν νεκρούς. Έκανα το σταυρό μου και αφέθηκα στη μοίρα μου. Είπα ότι δεν πρέπει να τελειώσει εδώ, δεν ήθελα να αφήσω 3 παιδιά μόνα… Μετά από μιας εβδομάδας συνεχούς 24h μηχανικής υποστήριξης αναπνοής, είμαι εδώ, ανασαίνω.

Οι γιατροί μου είπαν ήταν θαύμα αυτή η αναστροφή. “Σήκω, κάνε το σταυρό σου”. Είχα και έχω μια φοβερή ψυχολογική υποστήριξη από φίλους, που ήταν πραγματικά συγκινητική. Η γυναίκα μου ηρωίδα, με 3 μωρά στο σπίτι αποκλεισμένη σε καραντίνα, άρρωστη και αυτή, προσευχόταν για μένα. Θα χρειαστεί χρόνος, όμως παλεύω και θα συνεχίσω να παλεύω διορθώνοντας εκείνα τα λάθη που με έκαναν ευάλωτο στη λοίμωξη αυτή.

Αγάπη μου, σου υποσχέθηκα θα γυρίσω, και θα γυρίσω ξανά στην αγκαλιά σας. Με χτύπησε γερά, εξαντλώντας όλη τη δύναμη που είχε να με τελειώσει, αλλά δεν τα κατάφερε. Πάνε 15 μέρες νοσηλείας πια και συνεχίζω. Βλέπω όμως μια ηλιαχτίδα ελπίδας και αισιοδοξίας. Δεν τα παρατάω.

Όλοι οι γιατροί είμαστε στην πρώτη γραμμή υψηλού ρίσκου και αυτό το τίμημα το πλήρωσα και εγώ.

Σε όσους δεν πιστεύουν στον κορωνοϊό, θα ευχηθώ να είναι τυχεροί να μη ζήσουν ό,τι εγώ περνάω τώρα. Κανείς δεν γνωρίζει αν κάποιος θα την περάσει ασυμπτωματικός ή όχι. Μην παίζετε πόκερ τη ζωή σας και των δικών σας. Δεν είναι αστείο.

Σας χαιρετώ.

* Ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι γιατρός στη Ρώμη 

Κανένα σχόλιο

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Don't have account. Register

Lost Password

Register

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο