Στο πλοίο με τον αυτιστικό γιο μου… Αυτή τη φορά η ΑΝΕΚ μας απογείωσε!

Γράφει η Πηνελόπη Αλεξίου – κοινωνιολόγος, μέλος της «Αβάλης»

Αναρωτήθηκα αρκετές φορές αν πρέπει να γράψω για το (πλοίο) ΠΡΕΒΕΛΗΣ, αλλά μετά τα δημοσιεύματα για την αποπομπή ΑμεΑ από καταστήματα και ταβέρνες, στις καλοκαιρινές διακοπές, είναι το ίδιο σημαντικό να αναδείξουμε και τις καλές πρακτικές.

Ήταν Πέμπτη 29 Ιουλίου, μια μέρα πριν τελειώσει το camp της Αβάλης, με πολλά τρεξίματα… Μια μέρα πριν από το εμβόλιο του γιου μου και μια μέρα πριν από την Παρασκευή, που θα μπορούσα να επικοινωνήσω με την ΑΝΕΚ. Σας θυμίζω ότι ήταν οι μέρες του μεγάλου καύσωνα που οδήγησαν σε τόσες καταστροφές και απώλειες! Θα ταξίδευα για πρώτη φορά μόνη με τον έφηβο, μόλις εμβολιασμένο γιο μου, τη Δευτέρα 2 Αυγούστου το απόγευμα. Μια μέρα που χαρακτηρίστηκε, ως η πιο δύσκολη, η πιο καυτή! Με έπιασε πανικός με όλα τα θέματα της ουράς για τα εισιτήρια, για τις αποσκευές, για να μπούμε στο πλοίο, για τον έλεγχο των πιστοποιητικών, για τη ρεσεψιόν, την καμπίνα…

Η ανταπόκριση της εταιρείας…

Έστειλα άρον άρον μια επιστολή στα γραφεία εξυπηρέτησης κοινού της ΑΝΕΚ, σε μια φόρμα που βρήκα στην ιστοσελίδα τους και βλακωδώς έβαλα μόνο το σταθερό μου τηλέφωνο. Στην επιστολή απλά τους ζητούσα να διευκολύνουν, αν μπορούσαν, την επιβίβασή μου στο πλοίο.

Την Παρασκευή κοιτούσα συνεχώς το κινητό μου αλλά δεν είχε έρθει κανένα μήνυμα. Ήμουν συνεχώς έξω για να βοηθήσω όσο μπορούσα στην ολοκλήρωση της δράσης μας, να πάρω τον Βασίλη για να πάμε για το εμβόλιο και να μείνουμε στο σπίτι, για τυχόν παρενέργειες… Κάναμε το εμβόλιο και γυρίσαμε σπίτι γύρω στις 6:00. Είχε πια λήξει το ωράριο επικοινωνίας της εταιρίας με το κοινό και σκεφτόμουν πώς να οργανωθώ καλύτερα, όταν…

Σε όλους τους ανθρώπους κάποια στιγμή υπάρχει ένας άγγελος που τους συστήνεται με ανθρώπινη υπόσταση. Για μένα ήταν, η κυρία Στέλλα Ιερωνυμάκη«Καλησπέρα σας, σας τηλεφωνώ από την ΑΝΕΚ. Διαβάσαμε το μήνυμά σας, έχουμε οργανώσει το ταξίδι σας μαζί μας, αλλά θέλαμε να σας μιλήσουμε τηλεφωνικά, να δούμε ένα συμφωνείτε και δυστυχώς το τηλέφωνο που μας δώσατε δεν απαντούσε».

Κοίταζα σαν χαζή γύρω μου και αναρωτιόμουν, σε ποιο ουράνιο και ποιο τόξο βρίσκομαι; Ψέλλισα ένα «ευχαριστώ πολύ δεν το περίμενα γιατί είναι εκτός ωραρίου» και η κυρία Ιερωνυμάκη, καλή της ώρα, μου είπε: «Λοιπόν, θα εκδώσουμε τα εισιτήριά σας να είναι έτοιμα, στα γραφεία μας να τα παραλάβετε περνώντας για το πλοίο. Θα πείτε μόνο το όνομά σας και θα φύγετε αμέσως για να γλυτώσετε αυτήν την αναμονή. Όταν πάτε στο πλοίο αφήστε το παιδί στο αυτοκίνητο και πηγαίνετε τα πράγματά σας μόνη σας. Δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι με την αναμονή και τον έλεγχο του Λιμενικού Σώματος, αλλά αν εξηγήσετε θα σας βοηθήσουν (και πράγματι έτσι έγινε)! Μετά, όταν μπείτε στο πλοίο, μην ανησυχείτε για τίποτα! Και για να μην ταλαιπωρηθείτε θα σας τηλεφωνήσω πάλι τη Δευτέρα το πρωί για να είμαστε σίγουροι ότι το πλοίο θα είναι στην ώρα του και ότι τα εισιτήρια εκδόθηκαν!»

Ήμουν τόσο εξαντλημένη από την ημέρα, τη ζέστη και το παιδί που μου έδειχνε το χέρι που πονούσε, που ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα… από χαρά! Πώς μερικοί άνθρωποι, με ενδιαφέρον και αλληλεγγύη μπορούν να σου αλλάξουν τον κόσμο; Και δεν τελείωσε εκεί…

Το πλήρωμα…

Τη Δευτέρα πραγματικά μου τηλεφώνησε ο επίγειος άγγελος για να μου πει ότι όλα ήταν εντάξει και με μεγάλη χαρά με περίμεναν στο πλοίο!

Όλα κύλησαν πραγματικά υπέροχα… Σε μια καυτή μέρα, με έναν αυτιστικό έφηβο με λίγες υπομονές, μπόρεσα σε πολύ λίγο χρόνο να βρεθώ στο εσωτερικό του πλοίου. Αρνήθηκα τη βοήθεια για κουβάλημα κάποιων αποσκευών που είχα για την καμπίνα (κουβαλάω την Άρτα, τα Γιάννενα και την Καστοριά μαζί) φτάνω μπροστά στη ρεσεψιόν και μιλώ με τον υπεύθυνο. «Καλό απόγευμα», μου λέει και κοιτά τη μάσκα του Βασίλη που γράφει autism και με έχει βοηθήσει πολλές φορές. «Είστε η κα Αλεξίου;» με ρωτά. «Μάλιστα» του απαντώ. «Καλωσορίσατε στο πλοίο μας. Μπορείτε να πάτε αμέσως στην καμπίνα σας, αλλά επειδή αυτή που κλείσατε (είχα κάνει κράτηση μέσω πρακτορείου) είναι πολύ κοντά στην άγκυρα και μπορεί να ενοχλεί το παιδί, εφόσον ο δικός σας προορισμός είναι πολύ μακρινός με πολλά ενδιάμεσα λιμάνια, σας προτείνουμε εάν θέλετε να πάτε σε μία με περισσότερη ησυχία. Και φυσικά ό,τι θέλετε, όποια ώρα θέλετε, μη διστάσετε να μας το ζητήσετε». Θέλεις η ζέστη να χτύπησε εμένα κατακούτελα; Σε ποιο ουράνιο και ποιο τόξο βρίσκομαι; Αναρωτήθηκα ξανά μανά…

Στο ταξίδι βγήκαμε μόνο για φαγητό, στο self service. Προσπαθήσαμε να είμαστε από τους πρώτους για να μην υπάρχει ουρά την οποία δεν γλυτώσαμε τελικά και ο Βασίλης φώναζε. Όταν ένας αυτιστικός είναι παιδί και φωνάζει, μπορεί να χαρακτηριστεί κακομαθημένο, αλλά αντιμετωπίζεται ως κάτι σύνηθες. Όταν ένας έφηβος, κοντά στο 1,80 ύψος, φωνάζει όλα τα βλέμματα που γυρίζουν είναι σχεδόν «καταγγελτικά».

Εμείς τώρα, από την πλευρά του Βασίλη, βιώνουμε όπως είναι φυσικό άλλωστε, την αντίδραση! Ευτυχώς η σειρά προχώρησε, μαζί με τις φωνές βεβαίως βεβαίως, πήραμε τους δίσκους και… την ένταση που διαρκώς κορυφωνόταν τη διάλυσε ο κύριος πίσω από τις βιτρίνες με τα φαγητά, που ρώτησε εντελώς φυσιολογικά, σαν να μην είχε ακούσει τίποτα: «Τι να βάλω στο παλικάρι μας; Δείξε μου». Γύρισα το κεφάλι μου προς το ταμείο γιατί πραγματικά δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Η κυρία στο ταμείο με κοίταξε και μου έκανε νεύμα με το χέρι της «όλα καλά». Έφτασα μπροστά της και μου είπε «μη νοιάζεστε, το παιδί να είναι εντάξει. Καθήστε κάπου κοντά μου ώστε αν χρειαστείτε κάτι να είμαι δίπλα», ενώ ταυτόχρονα κάλεσε έναν σερβιτόρο να με βοηθήσει με τους δίσκους. Όλα τακτοποιήθηκαν…

Δεν ξέρω αν η ΑΝΕΚ έχει κάνει σεμινάρια για τη συμπεριφορά προς τα ΑμεΑ στα πληρώματα και στους υπαλλήλους της. Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι, που δεν με ήξεραν από πριν, σε μία περίοδο που ήταν το ζενίθ της τουριστικής κίνησης, έδωσαν χρόνο, χώρο και ψυχή για μένα και το παιδί μου και έκαναν τον αυτισμό προνόμιο!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλο το πλήρωμα του ΠΡΕΒΕΛΗΣ, που έχει γίνει το αγαπημένο του Βασίλη, που το χαιρετά κάθε φορά που μπαίνει στο λιμάνι.

Βαθιά ευγνωμοσύνη στην κα Ιερωνυμάκη που ανταποκρίθηκε πέρα από το τυπικό πλαίσιο οργανώνοντας όλα αυτά και…

Ένα μεγάλο μπράβο στην ΑΝΕΚ που φέτος, όχι απλά με θαλασσοταξίδεψε, με απογείωσε στα ουράνια!!!

Πηγή: nevronas.gr

2 Σχόλια

  • Πατσουράκης Μιχάλης Reply

    23 Σεπτεμβρίου 2021 at 03:18

    Μπράβο στην ΑΝΕΚ!!

  • Μιχαήλ Σαββίδης Reply

    23 Σεπτεμβρίου 2021 at 15:55

    Το πλοίο “ΠΡΕΒΕΛΗΣ” είναι αυτό που πιάνει μια ή δύο φορές την εβδομάδα στην αγαπημένη πατρίδα την Ανάφη ! Όσους έχω ρωτήσει είναι ευχαριστημένοι με πλοίο και πλήρωμα ! Μπράβο τους ! Μακάρι τα δρομογια του να γίνουν πιο συχνά ! Συγχαρητήρια και στην ΑΝΕΚ για την άψογη συμπεριφορά στον Βασίλη και την μητέρα του !! Συγχαρητήρια κυρία Ιερωνυμάκη και ας μην σας γνωρίζω καθόλου !!!!

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Don't have account. Register

Lost Password

Register

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο