Γ. Χατζηδάκης: Τέλος το Jazz in July festival, είναι αφόρητο το βάρος για έναν μόνο άνθρωπο

«Μετά από δέκα συναπτές (και χωρίς διακοπή, 2012 – 2021) διοργανώσεις το Jazz in July festival στο Βάμο, την ιστορική πρωτεύουσα του Αποκόρωνα, κατεβάζει ρολά», όπως ανακοίνωσε ο εμπνευστής και διοργανωτής του, Γιώργος Χατζηδάκης.

«Το σωματικό, ψυχικό, και κυρίως οικονομικό βάρος είναι αφόρητο για τους ώμους ενός μόνον ανθρώπου. Το φεστιβάλ φιλοδόξησε να δώσει την ευκαιρία στην καλή μουσική να έλθει σε επαφή με ένα ευρύτερο κοινό. Το πόσο το πέτυχε ελέγχεται βεβαίως, το γεγονός πάντως είναι πως αγνοήθηκε παντελώς από κρατικούς, ημικρατικούς και λοιπούς φορείς, και θα παρακαλούσα να μη δω κροκοδείλια δάκρυα γιατί θα απασφαλίσω», αναφέρει ο κ. Χατζηδάκης.

Παράλληλα, σημειώνει ότι «στα δέκα αυτά χρόνια ακούσαμε σπουδαία και θεραπευτική μουσική, γνωρίσαμε ωραίους ανθρώπους και δημιουργήσαμε ακριβές φιλίες, όπως -φαντάζομαι- μπορούν να διαβεβαιώσουν οι βασικοί πρωταγωνιστές του φεστιβάλ, οι μουσικοί με άλλα λόγια, Έλληνες και ξένοι. Από το βήμα του φεστιβάλ πέρασε το σύνολο σχεδόν της ελληνικής jazz σκηνής, μιας σπουδαίας σκηνής που το φεστιβάλ θέλησε να καταστήσει γνωστή σε μιαν εποχή βαρβαρότητας. Το φεστιβάλ φιλοξένησε επίσης μουσικούς από την Ευρώπη, διοργάνωσε εκθέσεις και συμπεριέλαβε εκπαιδευτικά προγράμματα. Μια περιήγηση στο site www.jazzinjuly.gr, που προς το παρόν παραμένει ενεργό, μπορεί να δώσει μια καλή εικόνα των πεπραγμένων του φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια».

Ο κ. Χατζηδάκης επισημαίνει, ακόμη, ότι «θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω την ANEK – Blue Star Ferries και την ομάδα Friends of the Festival για την έμπρακτη υποστήριξή τους (η μοναδική που υπήρξε άλλωστε), τον στενό πυρήνα ανθρώπων που βοήθησαν με αυταπάρνηση στην πραγματοποίηση ενός ονείρου (Sheila, Marianne, Άρτεμις και Θύμιο σας ευχαριστώ πολύ!), τα παιδιά που εργάστηκαν από διάφορα πόστα, το κοινό που το παρακολούθησε, τα media (έντυπα και ηλεκτρονικά) που το προέβαλαν από τη σκοπιά του χορηγού επικοινωνίας, το Νίκο και τη Λόλα για το υπέροχο αμφιθέατρο, και -ασφαλώς- τους δικούς μου ανθρώπους που ανέχθηκαν την τρέλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Εάν ξεχνώ κάποιαν ή κάποιον ας με συγχωρήσει».