Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι άνθρωποι στην ανάγνωση της πραγματικότητας, και κατά συνέπεια στις απαιτήσεις τους, είναι να βάζουν μία αξία πάνω από όλες τις άλλες και να την αφήνουν να καταπίνει όλες τις άλλες αξίες γύρω της, χωρίς να τις αφήνει πια να ξεφύγουν, σαν μια Μαύρη Τρύπα.
Ενώ η ζωή απαιτεί, για να είναι βιώσιμη και ευχάριστη για τους ανθρώπους, μια ισορροπία αξιών.
Για να υπάρχει μια ισορροπία αξιών, όμως, πρέπει η κάθε αξία να θυσιάζει κάτι από τον εαυτό της στις άλλες αξίες.
Η απόλυτη αξία του κομμουνισμού είναι η ισότητα. Εφόσον όμως οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, πρέπει, για να τους κάνεις ίσους, να περιορίσεις την ελευθερία τους. Έτσι ο κομμουνισμός αναπόφευκτα καταλήγει σε δικτατορία.
Η απόλυτη αξία των αναρχικών είναι η ελευθερία. Απόλυτη ελευθερία όμως σημαίνει να ζεις χωρίς υποχρεώσεις απέναντι στους άλλους, χωρίς κανόνες, χωρίς κοινό σχέδιο. Αυτό οδηγεί σε κοινωνικό χάος, στην επιστροφή στη ζούγκλα.
Η απόλυτη αξία του φεμινισμού είναι να μην υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ των φύλων. Έτσι θεωρείται ήδη σεξισμός αν ένα κορίτσι προτιμάει το ροζ και ένα αγόρι το μπλε. Η ισοπέδωση των διαφορών σε συμπεριφορά και αισθητική μεταξύ αντρών και γυναικών οδηγεί στην καταστροφή του συναισθηματικού μας κόσμου, στην καταστροφή του χρήσιμου και συγκλονιστικού παιχνιδιού μεταξύ άντρα και γυναίκας.
Η απόλυτη αξία των ζωόφιλων είναι η εξίσωση του ζώου με τον άνθρωπο. Έτσι ζητείται, τη στιγμή που δισεκατομμύρια ζώα είναι πιεσμένα το ένα πάνω στ’ άλλο και περιμένουν τη σφαγή τους, να μην υπάρχουν ζωολογικοί κήποι, να μην μπορεί δηλαδή ο άνθρωπος, και ιδιαίτερα τα παιδιά, να δουν από κοντά εξωτικά ζώα.
Η εξισορρόπηση μεταξύ ισότητας και ελευθερίας, είναι το κράτος δικαίου και το κοινωνικό κράτος.
Η εξισορρόπηση μεταξύ ελευθερίας και κοινής τάξης είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία.
Η εξισορρόπηση μεταξύ ισοπέδωσης των διαφορών μεταξύ γυναίκας και άνδρα, είναι να έχουν άντρας και γυναίκα τα ίδια δικαιώματα στα πάντα, αλλά κατά τ’ άλλα να εκφράζουν και να ζουν το φύλο τους όπως τους ευχαριστεί.
Η εξισορρόπηση μεταξύ αγάπης για τα ζώα και τις ανάγκες του ανθρώπου, είναι να εκμεταλλευόμαστε μεν τα ζώα, αλλά αυτό να γίνεται με σχετικά ηθικό τρόπο, τα ζώα στον ζωολογικό κήπο π.χ. να έχουν κατάλληλο για το είδος τους περιβάλλον. Υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση πως τα άγρια ζώα χρειάζονται απεριόριστο χώρο για να ζουν, αυτό όμως μας φαίνεται έτσι γιατί στην άγρια φύση τα ζώα ψάχνουν για τροφή, αν και εκεί τους έδιναν, ή έβρισκαν, τροφή σε ένα μόνο σημείο, αυτά δεν θα έκαναν, γι’ αυτά, άσκοπο τουρισμό σε μακρινά μέρη.
Όλη μας η ζωή είναι κατά κάποιο τρόπο μια προσπάθεια για εξισορρόπηση αξιών. Οι φανατικοί άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν αυτό και κάνουν τη ζωή των άλλων δύσκολη.
* Ο κ. Γιώργος Κιαγιάς είναι καθηγητής της γερμανικής γλώσσας