Φυσικά τοπία, όπως η παραλία στα Φαλάσαρνα ή το Ελαφονήσι, έχουμε δύο τρόπους να τα βλέπουμε:
Πρώτος τρόπος: Σαν φυσικά τοπία με μοναδικό χαρακτήρα και μοναδική ομορφιά.
Δεύτερος τρόπος: Σαν αστικές εστίες με πλαζ, με ξενοδοχεία, ταβέρνες, μπαράκια, μαγαζιά με τουριστικά είδη και άλλες τουριστικές υποδομές.
Στην πρώτη περίπτωση πλησιάζουμε τα μέρη αυτά με ευλάβεια και απολαμβάνουμε την ομορφιά της φύσης. Αφήνουμε μακριά τα τσιμέντα.
Στη δεύτερη περίπτωση, με παράδειγμα Φαλάσαρνα καιΕλαφονήσι, καταστρέφουμε τη μοναδική ομορφιά και τον μοναδικό χαρακτήρα για τον οποίο έγιναν παγκοσμίως γνωστά Φαλάσαρνα και Ελαφονήσι, για να βγάλουν λίγοι ξενοδόχοι και η τοπική κοινωνία γρήγορα χρήματα, εις βάρος των σημείων αναφοράς για την ομορφιά της Ελλάδας και της Κρήτης, και έτσι εις βάρος του τουρισμού στην Ελλάδα, πιο πολύ στην Κρήτη και καθοριστικά πολύ στο νομό Χανίων.
Ενδιάμεσος τρόπος να δούμε τα πράγματα δεν υπάρχει, λίγο έγκυος δεν υπάρχει.
Τι θέλουμε λοιπόν;
Να παραμείνουν Ελαφονήσι και Φαλάσαρνα αυτό που είναι και να μπαίνουν κάθε χρόνο στην παγκόσμια κατάταξη για αξιόλογα τοπία σε πρώτες θέσεις παγκοσμίως; Διαφημίζοντας Ελλάδα, Κρήτη και Χανιά.
Ή να τα κάνουμε παραλίες αστικού τύπου; Με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν από τη λίστα.
Σεβαστές και οι δύο απόψεις. Απλά αυτός που εκφράζει άποψη για το θέμα να ξέρει τι ακριβώς υποστηρίζει και τι ακριβώς διακυβεύεται.
Τα γράφω αυτά ως φανατικός υποστηριχτής του τουρισμού στην Ελλάδα και φανατικός φίλος της ανάπτυξης. Αυτό, όμως, που πάει να γίνει στα Φαλάσαρνα, να χτιστεί μεγάλο ξενοδοχείο μέσα στο φυσικό μνημείο, και δεν θα αργήσει να παρουσιαστεί και για το Ελαφονήσι, δεν είναι ανάπτυξη, είναι κοινή αρπαχτή, με ολέθριες συνέπειες για το μέλλον του τουρισμού μας και για μοναδικά φυσικά μνημεία του τόπου μας.
* Ο κ. Γιώργος Κιαγιάς είναι καθηγητής της γερμανικής γλώσσας