Πέθανε η Αμερική που ξέραμε;

Δεν υπάρχει κάποια κυρία Αμερική που αποφασίζει να αντισταθεί ή όχι, υπάρχουν κάπου 300 εκατομμύρια άτομα που το καθένα παίρνει τις δικές του αποφάσεις. Για να υπάρξει αντίσταση, αυτή μπορεί να είναι μόνο οργανωμένη. Ώσπου να οργανωθεί αντίσταση, πρέπει να προϋπάρχουν συγκεκριμένες εξελίξεις και περίπλοκες ζυμώσεις. Αυτά παίρνουν πολύ χρόνο.

Μέχρι άνθρωποι να αποφασίσουν ν’ αντισταθούν, πρώτα θα προσπαθήσουν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει, μήπως τελικά δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, ή κανένας λόγος, για αντίσταση.

Η κυβέρνηση Τραμπ είναι δημοκρατικά εκλεγμένη. Όλοι έχουν, δικαιολογημένα, την αίσθηση πως δεν μπορείς από την πρώτη μέρα να θέλεις να ρίξεις μια κυβέρνηση – αυτό μόνο στην Ελλάδα γίνεται.

Υπάρχει ακόμα η εμπιστοσύνη στη δημοκρατία, αυτό σημαίνει πίστη πως με ελεύθερες εκλογές κάποια στιγμή (ίσως κιόλας σε δύο χρόνια στις ενδιάμεσες εκλογές) θα διορθωθεί το ατύχημα, με την ελπίδα βέβαια πως ως τότε δεν θα είναι αργά.

Όχι, δεν πέθανε!

Ο κύριος Τράμπ κάνει ήδη τη μία κωλοτούμπα μετά την άλλη, απέτυχε στο να επιβάλλει ψηλούς δασμούς, απέτυχε και ως ειρηνοποιός. Η πραγματικότητα βάζει τον κάθε κατεργάρη στη θέση του, και η θέση του Τραμπ στο υπόλοιπο της προεδρίας του θα είναι όλο και πιο πολύ το γήπεδο του γκόλφ – όπως και στην πρώτη του θητεία.

Αντίσταση μάλλον δεν θα χρειαστεί. Η Αμερική δεν θα μεταλλαχτεί σε μια χώρα που θα κυβερνάται μόνιμα από ένα αυταρχικό καθεστώς, ούτε θα αποσπαστεί η Αμερική από τη Δύση για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της σε ανατολικές χώρες. Θα ταλαιπωρηθεί, θα έχει απώλειες, θα χάσει εμπιστοσύνη, σε ποιο βαθμό όλα αυτά και με ποιες συνέπειες δεν το ξέρει ακόμα κανείς.

Η Αμερική όμως θα γυρίσει στην οικογένεια του δυτικού πολιτισμού, εκεί έχει τις ρίζες της, εκεί γνωρίζει ποια είναι και τι πρέπει να κάνει, αλλού θα «τρελαινόταν». Οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή την επιστροφή θα σήμαινε την καταστροφή της Αμερικής, και φυσικά του ίδιου του Τραμπ. Ποιος ο λόγος, λοιπόν, για αυτοκτονία;