Ξυλόσκαλο Ομαλού | Οταν λογική και αισθητική απουσιάζουν…

Στο Ξυλόσκαλο Ομαλού, στην είσοδο του φαραγγιού της Σαμαριάς -του χαρακτηρισμένου ως Εθνικού Δρυμού από το 1962- σε έναν χώρο ενταγμένο στο Δίκτυο Natura 2000, που από το 1981 αποτελεί Απόθεμα Βιόσφαιρας της UNESCO, κάποιοι είχαν φέτος τη φαεινή ιδέα να στήσουν ένα τεράστιο, ψεύτικο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το ακούς και δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις. Το βλέπεις και αναρωτιέσαι αν όντως συνέβη. Κι όμως, συνέβη.

Η επιλογή -όπως μαθαίνω- ανήκει στην Εταιρεία Ανάπτυξης Λάκκων – Ομαλού. Και παρουσιάζεται -με την ελαφρότητα που συχνά μπορεί να συνοδεύει τέτοιες «ιδέες»- περίπου ως λόγος υπερηφάνειας, καθώς, σύμφωνα με το «αφήγημα», πρόκειται για «το μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης». Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ο συγκεκριμένος ισχυρισμός ευσταθεί. Αν ευσταθεί, τόσο το χειρότερο.

Και τούτο διότι, το ζήτημα, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι το μέγεθος. Είναι η λογική και η αισθητική – ή, μάλλον, η απουσία τους.

Εξηγούμαι: Το Ξυλόσκαλο και η ευρύτερη περιοχή δεν είναι πλατεία πόλης, ούτε καμβάς για -ακριβούς, αλλά επί της ουσίας «φτηνούς»- εντυπωσιασμούς. Είναι το ίδιο το νόημα του τόπου. Ένας αληθινός τόπος που επιβάλλει χαμηλό τόνο και μέτρο. Γι’ αυτό και η τοποθέτηση ενός υπερμεγέθους ψεύτικου «στολιδιού» μοιάζει περισσότερο με σοβαρό αισθητικό και συμβολικό ατόπημα παρά με σοβαρή εορταστική παρέμβαση.

Η φύση του Ομαλού δεν χρειάζεται ιδιαίτερη βοήθεια για να «γιορτάσει». Η λιτότητα, το τραχύ ανάγλυφο, το φως του χειμώνα και η αίσθηση απομόνωσης είναι τα στοιχεία που την καθιστούν μοναδική. Όταν μεταφέρεις αυτούσιο ένα μεταλλικό – πλαστικό σύμβολο πόλης στην είσοδο ενός εθνικού δρυμού, δεν προσθέτεις τίποτε. Αφαιρείς ταυτότητα. Και, κυρίως, δείχνεις μια λογική event, εντελώς ξένη προς τον χώρο, μια λογική, δηλαδή, που αντιμετωπίζει το φυσικό τοπίο ως φόντο για «να κάνουμε το κομμάτι μας».

Ο εορτασμός προφανώς και δεν είναι πρόβλημα. Ο τρόπος, όμως, μπορεί να είναι. Κι εδώ, ο τρόπος αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο… Μια αδυναμία να διακρίνουμε ότι υπάρχουν τόποι που δεν ζητούν προσθήκες, δεν αντέχουν υπερβολές και δεν συγχωρούν τον εντυπωσιασμό. Ζητούν μόνο σεβασμό. Και αυτός, δυστυχώς, δεν φωταγωγείται με πολύχρωμα λαμπιόνια.