Πριν 20 – 25 χρόνια περίπου, ζούσα ακόμα στη Γερμανία, φρόντισε μια απαγωγή παιδιού για διχασμό στην κοινή γνώμη. Ένας ψυχικά ανώμαλος είχε απαγάγει ένα αγοράκι. Μετά από έρευνες η αστυνομία εντόπισε τον απαγωγέα και τον συνέλαβε. Στη διάρκεια της ανάκρισης αυτός παραδέχτηκε πως είχε απαγάγει το αγοράκι, αλλά δεν ήθελε να μαρτυρήσει πού το είχε κρυμμένο.
Τότε ο αστυνόμος που τον ανέκρινε τον απείλησε με σωματική βία αν δεν μαρτυρούσε αμέσως που βρισκόταν το παιδάκι.
Φυσικά στη Γερμανία, όπως σε όλες τις πολιτισμένες χώρες, απαγορεύεται από το νόμο η απειλή ή η χρήση βίας στην ανάκριση. Η ερώτηση που δίχαζε τους ανθρώπους, που για αρκετό καιρό συζητούσαν αυτή την περίπτωση, ήταν αν ο αστυνόμος έπραξε, με την απειλή βίας, σωστά ή όχι.
Οι περισσότεροι αποφάσισαν πως έπραξε λανθασμένα και πως σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να υπάρχει απειλή βίας σε ανάκριση, επειδή μια εξέραιση θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου, με συνέπεια σε άλλες ανακρίσεις στο μέλλον να γίνεται αναφορά στην συγκριμένη περίπτωση για να δικαιολογηθεί η απειλή βίας.
Ο ίδιος δεν συμμεριζόμουν την άποψη της πλειοψηφίας. Επέμενα πως δεν μπορούμε να θυσιάσουμε τη ζωή ενός, ή πολλών ανθρώπων, για να προστατέψουμε κάποιο νόμο. Εκεί που υπάρχει ζήτημα ζωή ή θάνατος αθώων ανθρώπων ισχύει, κατά τη γνώμη μου, μόνο ένας νόμος: αυτός της ανθρωπιάς, η σωτηρία της ανθρώπινης ζωής. Άλλωστε, κανείς μελλοντικός ανακριτής δεν θα επικαλεστεί μια περίπτωση σαν αυτή του παιδιού αυτού, που κινδύνευε άμεσα η ζωή του, για να δικαιολογήσει βία στην ανάκριση σε περιπτώσεις που δεν διακυβεύεται άμεσα ζωή ανθρώπου.
Στο Ιράν ξεσηκώθηκε ο λαός για να απελευθερωθεί από δεκαετίες αφόρητης τυραννίας. Οι τύραννοι δεν θα διστάσουν να σκοτώσουν όσους αθώους ανθρώπους χρειάζεται για να μείνουν στην εξουσία: δέκα χιλιάδες, εκατό χιλιάδες, πεντακόσιες… Για τους τύραννους αυτού του κόσμου οι αριθμοί θυμάτων δεν έχουν σημασία. Έχουν για τον Πούτιν; Είχε σημασία για τον Χίτλερ η εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων;
Οι ΗΠΑ προειδοποιούν πως αν συνεχίσουν οι σφαγές διαδηλωτών, θα επέμβουν στρατιωτικά. Ακόμα και εδώ, που σφαγιάζεται ένας λαός, ακούμε φωνές που επικαλούμενες το διεθνές δίκαιο είναι αντίθετες σε κάθε επέμβαση από έξω. Απάνθρωπες φωνές.
Γελοία και αφελής η άποψη πως στο μέλλον κάποιες επιθετικές δυνάμεις θα επικαλεστούν αυτή την τυπικά παράνομη επέμβαση για να δικαιολογήσουν επεκτατικές τους βλέψεις. Δεν θα την επικαλεστούν, γιατί ξέρουν πως στο παγκόσμιο υποσυνείδητο απελευθέρωση από τυραννία δεν αποτυπώνεται ως παρανομία, άσχετα από τις διαμαρτυρίες φανατικών ιδεολόγων.
Η κάθε επιθετική δύναμη που μελετά να εισβάλλει σε άλλη χώρα για να την κατακτήσει θα το κάνει, ή δεν θα το κάνει, ανάλογα με το αν έχει τη δύναμη να το κάνει και ζυγίζοντας τις διάφορες συνέπειες που θα είχε η εισβολή της σχετικά με το διεθνές περιβάλλον.
Κανείς εισβολέας κατακτητής δεν ενδιαφέρεται για το διεθνές, ή οποιοδήποτε άλλο, δίκαιο. Κανένας κοινός εγκληματίας δεν το κάνει. Και αυτός ζυγίζει: Μπορώ δεν μπορώ; Θα με πιάσουν δεν θα με πιάσουν; Με συμφέρει δεν με συμφέρει;
Οι νόμοι δεν είναι λάστιχο, αλλά και ο άνθρωπος δεν είναι ρομπότ. Κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκονται τα όρια του κάθε νόμου και ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος (ή ευλογημένος) να τα βρίσκει για κάθε περίπτωση χωριστά.