📍 Πλατεία Δικαστηρίων: Ανοίγουμε συχνότητα.
Πάσχα χωρίς οικογενειακή φωτογραφία πολιτικού, γίνεται; Δεν γίνεται. Και φέτος, οι ευχές στα Χανιά συνοδεύτηκαν από τα απαραίτητα στιγμιότυπα «οικογενειακής θαλπωρής» και -φυσικά- καλού κάδρου. Γιατί, μεταξύ μας, χωρίς φωτογραφία… δεν πιάνει και πολύ η ευχή.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κράτησε τη γραμμή της απόλυτης πειθαρχίας. Ένα «Χριστός Ανέστη», μια φωτογραφία με τη Μαρέβα από το Ακρωτήρι και όλα στη θέση τους. Καθαρό πλάνο, φροντισμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, καθαρό μήνυμα, καθαρή εικόνα. Τίποτα στην τύχη – ούτε καν το «αυθόρμητο». Σχολή κλασική, δοκιμασμένη.
Η Σέβη Βολουδάκη, από την άλλη, δεν έμεινε απλώς στο οικογενειακό -ως συνήθως- κάδρο με τα τρία της παιδιά. Έβαλε και… θεολογική σφραγίδα! «Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; Ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος;… Ο Άδης ἐπικράνθη!». Ολόκληρο το αναστάσιμο μήνυμα, με αναφορές στη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, το φως που νικά το σκοτάδι και την ελπίδα που «ανάβει» μαζί με το Άγιο Φως. Με λίγα λόγια, full package: και οικογένεια, και συναίσθημα, και… πατερική γραμματεία. Αν υπήρχε και ήχος, ίσως να άκουγες και ψαλμωδία!
Η Ντόρα Μπακογιάννη έμεινε πιστή στο… brand των τελευταίων ετών, της γιαγιάς με κύρος. Εγγόνια, λαμπάδες και το γνωστό, διαχρονικό μάθημα περί αγάπης. Πολιτική εμπειρία + οικογενειακή ζεστασιά = συνταγή που δεν χαλάει ποτέ. Και δεν αλλάζει κιόλας. «Την επιστήμη θα γελάσεις»;
Ο Αλέξανδρος Μαρκογιαννάκης πόνταρε στην πιο «αυθόρμητη» εκδοχή: δύο παιδιά, χαλαρότητα και το γνωστό «αυτές είναι οι πιο όμορφες στιγμές». Και κάπως έτσι, το οικογενειακό στιγμιότυπο κάνει τη δουλειά του… χωρίς πολλά λόγια. Γιατί, τελικά, το κάδρο μιλάει πριν από το κείμενο.
Ο Παύλος Πολάκης, από την άλλη, κινήθηκε σε εντελώς διαφορετική… πίστα. Ούτε οικογενειακά κάδρα, ούτε λαμπάδες. Μόνος, με πορτρέτο και φόντο… πολιτικής διάθεσης. «Καλή λευτεριά από τους μέτριους, διεφθαρμένους και διαπλεκόμενους», με την ευχή να αποκτά σαφώς πιο… αγωνιστικό χαρακτήρα – γιατί και το Πάσχα, ενίοτε, θέλει το… μήνυμά του.
Κι επειδή Πάσχα χωρίς ατάκα δεν γίνεται, το έκλεισε όπως μόνο εκείνος ξέρει: «Όσα κι αν έχεις βάσανα να μην το βάζεις κάτω… σκέψου να ήσουνα αρνί ετούτο το Σάββατο».
Από την Ανάσταση… κατευθείαν στη σούβλα. Χωρίς ενδιάμεσες στάσεις.
Τώρα, επειδή εμείς είμαστε και της λεπτομέρειας, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε πως υπάρχει πάντα κι εκείνη η -ας την πούμε- «κομψή» σχολή σκέψης που λέει ότι τα παιδιά καλό θα ήταν να μην μπαίνουν στο δημόσιο κάδρο.
Από την άλλη, υπάρχει και η πραγματικότητα των social: ευχές πολιτικών χωρίς οικογενειακή φωτογραφία… είναι σαν Πάσχα χωρίς αρνί.
Οπότε, τι μένει; Περί ορέξεως… κολοκυθόπιτα.
Και του χρόνου, με υγεία και λίγο λιγότερη σκηνοθεσία, αν γίνεται.
📍 Πλατεία Δικαστηρίων, over and out!
Ακολουθήστε το HANIA.news στο Facebook και στο Twitter