📍 Πλατεία Δικαστηρίων: Ανοίγουμε συχνότητα.
Δεν ξέρω αν τις προηγούμενες ημέρες παρακολουθήσατε τη δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του Παναγιώτη Σημανδηράκη και του Τάσου Βάμβουκα για το κτήριο του πρώην ΙΚΑ, στη συμβολή των οδών Νεάρχου και Σολωμού, στα Χανιά. Ήταν μία από τις γνώριμες -αν και όχι τόσο συχνές- τοπικές πολιτικές «μονομαχίες», με δόσεις -τούτη τη φορά- αρχιτεκτονικής ευαισθησίας και μπόλικη -απολύτως αναμενόμενη- ρητορική.
Σε τίτλους: Ο πρώην Δήμαρχος Χανίων (Βάμβουκας) χτύπησε πρώτος, με άρθρο που έβαζε ευθέως στο κάδρο τον νυν Δήμαρχο Χανίων (Σημανδηράκη), κατηγορώντας τον περίπου για «πόλεμο» απέναντι στην αρχιτεκτονική κληρονομιά της πόλης. Από την άλλη, ο Σημανδηράκης απάντησε -χωρίς ονοματολογία, αλλά με σαφείς υπαινιγμούς– μιλώντας για «πολιτικές σκοπιμότητες» και «πρακτικές που κρατούν τα Χανιά όμηρο».
Μέχρι εδώ, τίποτα καινούργιο επί της ουσίας. Δύο διαφορετικές σχολές σκέψης, δύο διαφορετικές θέσεις, που καθεμία εξ αυτών έχει το κοινό της.
Ο Βάμβουκας, συνεπής εδώ και χρόνια στη γραμμή της διατήρησης της μεταπολεμικής αρχιτεκτονικής, βλέπει στο κτήριο του πρώην ΙΚΑ ένα ακόμη κομμάτι μιας αλυσίδας που σπάει: Λιμενικό Περίπτερο, «Ξενία»… κομμάτια που χάθηκαν και δεν ξαναγυρίζουν.
Ο Σημανδηράκης, από την πλευρά του, έχοντας ήδη ανακοινώσει έναν γενικότερο σχεδιασμό αναφορικά με τη στέγαση των Υπηρεσιών του Δήμου, περίμενε την απόφαση του ΚΑΣ και του ΚΣΝΜ, που ήταν ομόφωνη: το κτήριο δεν χαρακτηρίζεται μνημείο. Από εκεί και πέρα, ο δρόμος για την κατεδάφιση άνοιξε.
Κάπου εδώ, η συζήτηση παύει να είναι αρχιτεκτονική και γίνεται πολιτική. Κι εκεί αρχίζει το… πραγματικό ενδιαφέρον.
Γιατί, ναι, οι δύο άνδρες μπορούν να διαφωνούν. Μπορούν να έχουν διαφορετικές προτεραιότητες, διαφορετικές «αναγνώσεις», διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει «ανάπτυξη» και τι «διατήρηση». Θεμιτό. Αναμενόμενο. Σχεδόν απαραίτητο. Απολύτως υγιές, θα έλεγε κανείς.
Αυτό, όμως, που δεν περνάει απαρατήρητο -κι εδώ η στήλη σηκώνει ελαφρώς το φρύδι- είναι η επίκληση «πολιτικών σκοπιμοτήτων».
Διότι η πολιτική έχει μνήμη. Και η τοπική πολιτική, ακόμη περισσότερο.
Το 2019, ο Παναγιώτης Σημανδηράκης εξελέγη δήμαρχος Χανίων με μια εξαιρετικά δύσκολη αριθμητική: 9 στους 49 δημοτικούς συμβούλους (ελέω της απλής αναλογικής). Μια διοίκηση, δηλαδή, που από την πρώτη μέρα χρειαζόταν στήριξη για να σταθεί – όχι θεωρητικά, αλλά απολύτως πρακτικά. Και αυτή η στήριξη δεν ήρθε από το… κενό. Ήρθε, συγκεκριμένα, από τον Ευτύχη Δαμιανάκη και από τον Τάσο Βάμβουκα.
Με την καθοριστική συμβολή τους -και με την αξιοποίηση στελεχών των παρατάξεών τους σε κρίσιμες θέσεις- ο Δήμος λειτούργησε. Αποφάσεις ελήφθησαν. Σχεδιασμοί προχώρησαν. Η πόλη δεν μπλόκαρε. Δεν έγινε «όμηρος».
Με απλά λόγια: αν υπήρχαν «πολιτικές σκοπιμότητες», τότε μάλλον λειτούργησαν υπέρ της διοίκησης Σημανδηράκη – όχι απέναντί της.
Γι’ αυτό, όταν σήμερα γίνεται λόγος για «πρακτικές» και «σκοπιμότητες», καλό είναι να υπάρχει και μια στοιχειώδης ιστορική ακρίβεια. Όχι για να αποδοθούν εύσημα -η πολιτική συνήθως δεν λειτουργεί έτσι- αλλά γιατί η μνήμη δεν μπορεί να ενεργοποιείται επιλεκτικά.
Στο τέλος της ημέρας, το κτήριο του πρώην ΙΚΑ θα κατεδαφιστεί. Η πόλη θα προχωρήσει. Κάποιοι θα πουν «επιτέλους». Κάποιοι άλλοι «κρίμα».
Αλλά η πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι κατεδάφιση. Και σίγουρα δεν μπορεί να είναι -άσχετα αν, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά- επιλεκτική ανάγνωση του παρελθόντος.
Σε τελική ανάλυση, οι δύο άνδρες -όπως και όσοι ασχολούνται με τα κοινά- μπορούν να διαφωνούν. Οφείλουν, ίσως.
Αλλά δεν δικαιούται κανείς να μιλά για «πολιτικές σκοπιμότητες» και «ομηρίες», παριστάνοντας ότι δεν θυμάται ποιοι του έδωσαν, όταν χρειάστηκε, την πολιτική στήριξη και τα «εργαλεία» για να διοικήσει τον Δήμο Χανίων και να φτάσει εδώ που έφτασε…
📍 Πλατεία Δικαστηρίων, over and out!
Ακολουθήστε το HANIA.news στο Facebook και στο Twitter