📍 Πλατεία Δικαστηρίων: Ανοίγουμε συχνότητα.
Χρειάστηκε να έρθει ένας από τους μεγαλύτερους επενδυτές του ελληνικού τουρισμού στα Χανιά για να πει δημόσια αυτό που γνωρίζουν εδώ και χρόνια οι κάτοικοι, οι επαγγελματίες, οι οδηγοί ταξί, οι τουρίστες, οι ξενοδόχοι, οι αεροπορικές εταιρείες, ακόμη και οι πέτρες στο Ακρωτήρι.
Ότι ο δρόμος που συνδέει το αεροδρόμιο «Δασκαλογιάννης» των Χανίων με τον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ) είναι, για να χρησιμοποιήσουμε την ακριβή λέξη του Ανδρέα Ανδρεάδη, «disaster» – «καταστροφή» ελληνιστί.
Διότι μιλάμε για το αεροδρόμιο που το 2025 εξυπηρέτησε, συνολικά, 4.150.829 επιβάτες (αφίξεις – αναχωρήσεις), με τη μερίδα του λέοντος να αφορά τις πτήσεις εξωτερικού (3.176.322 άτομα σε αφίξεις – αναχωρήσεις). Μιλάμε για την κύρια πύλη εισόδου της Δυτικής Κρήτης. Για το αεροδρόμιο που σε λίγα χρόνια, με τη λειτουργία του νέου αεροδρομίου στο Καστέλλι Ηρακλείου, θα είναι η προφανής επιλογή όχι μόνο για τους κατοίκους των Χανίων, αλλά και για τη μεγάλη πλειονότητα των Ρεθυμνιωτών – εξαιτίας των νέων δεδομένων αναφορικά με τις χιλιομετρικές αποστάσεις. Και όμως, η μετακίνηση από και προς αυτή την κρίσιμη υποδομή εξακολουθεί να θυμίζει επαρχιακή εκκρεμότητα για γερά νεύρα.
Το πιο εντυπωσιακό; Η Κρήτη συζητά για εκατομμύρια επενδύσεων, για πεντάστερα θέρετρα, για αειφορία, για τουρισμό υψηλής αξίας, για το μέλλον του νησιού. Σε Χανιά και Ρέθυμνο λειτουργούν μικρές και μεγάλες τουριστικές μονάδες κάθε κατηγορίας, που προσελκύουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Και η πρώτη υποδομή που συναντούν βγαίνοντας από το αεροδρόμιο «Δασκαλογιάννης» είναι ένας δρόμος που αποτελεί αντικείμενο έντονης ταλαιπωρίας και δικαιολογημένων παραπόνων εδώ κι ένα τέταρτο του αιώνα.
Πώς το έγραφα τις προάλλες, μετά την ετήσια εκδήλωση του tour operator Apollo στο ξενοδοχείο Minoa Palace, στο Κολυμπάρι; Το πραγματικό Net Promoter Score (δείκτης προθυμίας των πελατών να προτείνουν έναν προορισμό ή μια υπηρεσία σε άλλους ταξιδιώτες) δεν κρίνεται μόνο στη ρεσεψιόν με το cocktail καλωσορίσματος. Κρίνεται και στην πρώτη ουρά. Στο πρώτο φρενάρισμα. Στο πρώτο κορνάρισμα μέσα στον Ιούλιο, ανάμεσα σε τουριστικά λεωφορεία, ενοικιαζόμενα και Google Maps που επιμένει, σχεδόν ειρωνικά, να γράφει: «Άφιξη σε 58 λεπτά». Για μια απόσταση που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να απαιτεί τον μισό χρόνο. Ίσως και λιγότερο, τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Ο συγκεκριμένος δρόμος, όμως, δεν εξυπηρετεί μόνο τους επισκέπτες που φτάνουν αεροπορικώς στα Χανιά. Είναι ο ίδιος δρόμος που χρησιμοποιούν καθημερινά χιλιάδες μόνιμοι κάτοικοι του Ακρωτηρίου για να μετακινηθούν προς και από την πόλη. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της περιοχής και στην αμερικαΝΑΤΟϊκή Βάση, στο εργοστάσιο απορριμμάτων της ΔΕΔΙΣΑ και στον Χώρο Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ) της Κορακιάς, στις κεντρικές εγκαταστάσεις μεγάλων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στο Ακρωτήρι, στα ιστορικά μοναστήρια της Αγίας Τριάδας των Τζαγκαρόλων και του Γουβερνέτου που προσελκύουν χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, αλλά και σε μια από τις πλέον αναπτυσσόμενες οικιστικά και επιχειρηματικά περιοχές των Χανίων.
Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για έναν δρόμο που «ζωντανεύει» μόνο όταν προσγειώνεται μια πτήση. Πρόκειται για έναν οδικό άξονα που εδώ και χρόνια καλείται να εξυπηρετήσει ταυτόχρονα κατοίκους, εργαζόμενους, μαθητές, στρατιωτικό προσωπικό, επισκέπτες, βαρέα οχήματα, απορριμματοφόρα, στρατιωτικά οχήματα, τουριστικά λεωφορεία και χιλιάδες αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες για χρήσεις που πολλαπλασιάζονται χρόνο με τον χρόνο. Μπορεί, δηλαδή, η συζήτηση για την αναβάθμισή του ν’ ανοίγει συνήθως με αφορμή τον τουρισμό, στην πραγματικότητα, όμως, αφορά την καθημερινότητα και την ασφάλεια και των ίδιων των κατοίκων των Χανίων.
Και όμως, ακόμη περιμένουμε…
Μετά από είκοσι πέντε χρόνια με χαράξεις, επαναχαράξεις, γνωμοδοτήσεις, επιτροπές, παρουσιάσεις, υποσχέσεις και διαφωνίες, ακόμη περιμένουμε. Αν και, το 2020, το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών χαρακτήρισε την «Οδική Σύνδεση του ΒΟΑΚ με τον λιμένα Σούδας και τον αερολιμένα Χανίων “Δασκαλογιάννης”» ως έργο εθνικού επιπέδου, ειδικό και σημαντικό, ακόμη περιμένουμε. Διότι εξακολουθούν να υπάρχουν εκκρεμότητες ως προς τη χάραξη και τις απαιτούμενες εγκρίσεις, ιδιαίτερα στο τμήμα της Σούδας, όπου η προτεινόμενη όδευση γειτνιάζει με στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Λες και… γειτονέψανε τα τελευταία χρόνια.
Κι εμείς ακόμη περιμένουμε, ζώντας ανάμεσα στην ανολοκλήρωτη μελέτη και στην υπόσχεση που παραμένει στα λόγια.
Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ευρώπης, η σύνδεση ενός διεθνούς αεροδρομίου με τον βασικό εθνικό οδικό άξονα θα θεωρούνταν αυτονόητη υποδομή. Στα Χανιά παραμένει ακόμη ζητούμενο.
Και εδώ αξίζει να προσθέσουμε ένα ακόμη ενδιαφέρον κομμάτι της άχαρης ιστορίας. Στο Καστέλλι Ηρακλείου, πριν ακόμη προσγειωθεί το πρώτο αεροπλάνο, έχει προβλεφθεί η σύνδεση του νέου αεροδρομίου με έναν σύγχρονο οδικό άξονα συγκεκριμένων προδιαγραφών. Όπως ακριβώς επιβάλλει η κοινή λογική.
Στα Χανιά έχουμε καταφέρει το ακριβώς αντίθετο. Έχουμε το αεροδρόμιο, έχουμε τους επιβάτες, έχουμε τις επενδύσεις, έχουμε την τουριστική ανάπτυξη, έχουμε την οικιστική επέκταση, έχουμε την κίνηση, έχουμε τις ανάγκες, ντόπιων και επισκεπτών. Εκείνο που εξακολουθούμε να μην έχουμε είναι τον κατάλληλο δρόμο που θα έπρεπε να τα συνοδεύει όλα αυτά.
Κάποτε λέγαμε ότι οι δρόμοι οδηγούν στα αεροδρόμια. Στην περίπτωσή μας, το αεροδρόμιο περιμένει εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα να το βρει ο -κατάλληλος- δρόμος.
📍 Πλατεία Δικαστηρίων, over and out!
Ακολουθήστε το HANIA.news στο Facebook και στο Twitter