📍 Πλατεία Δικαστηρίων: Ανοίγουμε συχνότητα.
Η Σέβη Βολουδάκη δεν είναι μια αδιάφορη πολιτική παρουσία. Το αντίθετο. Είναι από τα πρόσωπα που έχουν καταφέρει, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, να αποκτήσουν ισχυρή αναγνωρισιμότητα στα Χανιά, να κινηθούν με ένταση στην εκλογική τους περιφέρεια και να καλλιεργήσουν μια άμεση σχέση με την κοινωνία.
Έξυπνη, δραστήρια, με πολιτική αντίληψη και επικοινωνιακό ένστικτο, δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι η πολιτική δεν γίνεται μόνο από τα υπουργικά γραφεία, αλλά και από τη διαρκή παρουσία δίπλα στους ανθρώπους.
Υπάρχει, επίσης, ένα προσωπικό φορτίο που κανείς δεν δικαιούται να προσπερνά ελαφρά. Η απώλεια του Μανούσου Βολουδάκη, τον Φεβρουάριο του 2023, υπήρξε ένα βαρύ χτύπημα για την ίδια και για τα τρία παιδιά τους. Το να συνεχίσει, να σταθεί όρθια, να αναλάβει την ευθύνη της οικογένειάς της και, ταυτόχρονα, να διεκδικήσει δημόσιο ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου, δεν είναι μικρό πράγμα. Απαιτεί δύναμη. Και αυτή η δύναμη πρέπει να της αναγνωριστεί.
Αν η πίστη υπήρξε ή έγινε βαθύτερα ένα στήριγμα σε αυτή τη διαδρομή, αυτό είναι απολύτως σεβαστό. Η σχέση ενός ανθρώπου με τον Θεό, ιδίως μετά από μια μεγάλη απώλεια, μπορεί να είναι καταφύγιο, παρηγοριά, τρόπος να αντέξει το αβάσταχτο. Κανείς δεν μπορεί και κανείς δεν πρέπει να κρίνει την εσωτερική ανάγκη ενός ανθρώπου να ανάψει ένα κερί, να σταθεί μπροστά σε μια εικόνα, να προσευχηθεί, ακόμη και να γονατίσει αν έτσι αισθάνεται.
Εκεί που αρχίζει η δημόσια συζήτηση δεν είναι η πίστη. Είναι η δημόσια προβολή της.
Όταν τέτοιες στιγμές επαναλαμβάνονται συστηματικά στα κοινωνικά δίκτυα, όταν η προσευχή, το κερί, η εικόνα ή η γονυκλισία γίνονται μέρος μιας διαρκούς δημόσιας παρουσίας, τότε εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα: Πού τελειώνει η προσωπική ανάγκη και πού αρχίζει η επικοινωνιακή διαχείρισή της;
Η ερώτηση, ασφαλώς, δεν είναι κακόπιστη. Είναι εξόχως πολιτική και αφορά κάθε δημόσιο πρόσωπο. Ιδίως σε έναν τόπο όπως τα Χανιά, όπου η σχέση μεγάλου μέρους της κοινωνίας με την Εκκλησία παραμένει ζωντανή και ουσιαστική. Τέτοιες εικόνες δεν είναι ουδέτερες. Συγκινούν, δημιουργούν οικειότητα, καλλιεργούν ταύτιση.
Ωστόσο, η πίστη, όταν είναι βαθιά και αληθινή, δεν έχει ανάγκη από φωτογραφική τεκμηρίωση. Και η δημόσια προβολή της, ακόμη κι όταν ξεκινά από ένα απολύτως ειλικρινές βίωμα, κινδυνεύει να εκληφθεί ως μήνυμα προς το εκλογικό ακροατήριο.
Η παρατήρηση αυτή δεν αναιρεί ούτε τη διαδρομή της Σέβης Βολουδάκη ούτε τη δύσκολη προσωπική δοκιμασία που έχει περάσει. Αντιθέτως. Ακριβώς επειδή διαθέτει πολιτικό κεφάλαιο, προσωπική ιστορία και κοινωνική αποδοχή, δεν έχει ανάγκη να ενισχύει το δημόσιο προφίλ της μέσα από τη συστηματική προβολή του θρησκευτικού της βιώματος.
Διαβάζοντας το περιεχόμενο της χθεσινής της ανάρτησης για την Πεντηκοστή, δύσκολα μπορεί κανείς να διαφωνήσει με όσα γράφει. Η αναφορά στην ενότητα, στην ελπίδα, στην ταπεινότητα και στην ανάγκη να αναλογιστούμε την πορεία μας δεν είναι πολιτικό σύνθημα. Είναι ένα μήνυμα που μπορεί να αγγίξει πολλούς ανθρώπους, ανεξάρτητα από κομματικές προτιμήσεις.
Ίσως γι’ αυτό είναι κρίμα όταν το περιεχόμενο επισκιάζεται από τη συζήτηση γύρω από την εικόνα που το συνοδεύει. Γιατί άλλο είναι το μήνυμα της πίστης και άλλο η δημόσια διαχείρισή του.
Σε αυτή τη λεπτή γραμμή, η Σέβη Βολουδάκη θα άξιζε, κατά τη γνώμη μου, να είναι λίγο πιο προσεκτική. Γιατί η πολιτική κρίνεται -ή πρέπει να κρίνεται- τελικά από τις πράξεις, τις θέσεις και τη σχέση με την κοινωνία. Και όχι από το πόσο συχνά επιλέγει να εντάσσει κανείς την πίστη στη δημόσια εικόνα του.
📍 Πλατεία Δικαστηρίων, over and out!
Ακολουθήστε το HANIA.news στο Facebook και στο Twitter