Ένας συγγενής μου που ζει στην Αυστραλία και που έρχεται κάθε χρόνο με την οικογένειά του για διακοπές στα Χανιά, είπε στη γυναίκα του: Αν θέλεις να αυτοκτονήσεις με τον πιο σίγουρο τρόπο, προσπάθησε να περάσεις το δρόμο από τις διαβάσεις πεζών.
Το προσπάθησε και η Κωστούλα, η ηλικιωμένη γειτόνισσά μου, όχι για να αυτοκτονήσει, αλλά για να περάσει με ασφάλεια τον δρόμο. Τη χτύπησε αυτοκίνητο. Λίγες μέρες αργότερα υπέκυψε στα τραύματά της.
Τρεις φορές έχω δει, στο κέντρο των Χανιών, ανθρώπους ξαπλωμένους και ακίνητους πάνω σε διάβαση πεζών, χτυπημένους από αυτοκίνητα που δεν είχαν σταματήσει. Τι έγινε με αυτούς τους ανθρώπους δεν ξέρω.
Σχεδόν κάθε μέρα κάθομαι έξω από ένα μικρό καφέ στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης. Από εκεί παρακολουθώ τι συμβαίνει στη διάβαση πεζών που βρίσκεται μόνο λίγα μέτρα πιο πέρα.
Οι γραμμές της διάβασης αυτής, όπως και όλων των άλλων διαβάσεων της πόλης, είναι σχεδόν εξαφανισμένες. Στις άκρες του δρόμου υπάρχουν ακόμα, μόνο από αυτές υποψιάζεται κανείς πως εδώ υπάρχει διάβαση πεζών.
Εγκληματική παράλειψη του Δήμου να μη διατηρεί τις διαβάσεις μονίμως σε άριστη κατάσταση! Εδώ μπαίνουν ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο!
Ο κάπως αφηρημένος οδηγός δεν θα προσέξει σβησμένες γραμμές. Αν αυτές ήταν κατάλευκες θα συνειδητοποιούσε ότι υπάρχουν και πως πρόκειται για κάτι πολύ σημαντικό. Τώρα, υποσυνείδητα, ίσως και να πιστεύει πως η διάβαση αυτή έχει καταργηθεί.
Παρατηρώ πως υπάρχει κάποια βελτίωση στη συμπεριφορά των οδηγών στις διαβάσεις πεζών. Αν κάποτε σταματούσε, όταν έπρεπε, ένας στους δέκα, τώρα σταματούν τρεις στους δέκα. Σε όλες τις άλλες χώρες, που πήγα, σταματούν στις πιο πολιτισμένες χώρες 9,9 στους 10, στις λιγότερο πολιτισμένες 8 στους 10.
Είναι και το πώς σταματάς. Δεν είναι λίγοι που σταματούν την τελευταία στιγμή, σε λίγα εκατοστά απόστασης πριν χτυπήσουν τον πεζό, με φρένα και ρόδες να σκληρίζουν εκκωφαντικά, τους πεζούς παγωμένους στη θέση τους με το στόμα ανοιχτό από τρόμο.
Άλλοι πάλι κορνάρουν όταν μπροστά τους σταματήσει αυτοκίνητο ή μηχανή για να περάσουν οι πεζοί. Το πιο λαμπρό παράδειγμα Έλληνα στην ιδιαίτερη ελληνική απολίτιστη κοσμάρα του.
Υπάρχουν και αυτοί που δεν σταματούν, αλλά κόβουν ταχύτητα και ρολάρουν ακόμα αρκετά γρήγορα προς τους πεζούς, αναγκάζοντας τους συχνά να αρχίσουν να τρέχουν για να τη γλιτώσουν.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Πρώτα απ’ όλα, βάψε τις γραμμές Δήμαρχε! Χθες, που λένε. Αν σκοτωθεί κανείς, φταις κι εσύ!
Ένα μεγάλο STOP γραμμένο στην άσφαλτο, λίγα μέτρα πριν τη διάβαση, θα βοηθούσε σημαντικά.
Πρέπει, επίσης, να γίνει το ανάλογο που με επιτυχία έγινε με το αλκοόλ: Αυστηροί έλεγχοι και βαριές τιμωρίες για οδηγούς που δεν σταμάτησαν, όταν έπρεπε, στη διάβαση.
Εκπαίδευση των παιδιών στην οδική συμπεριφορά σε όλες τις τάξεις, θα έχει ως αποτέλεσμα να έχουμε πιο κάλα εκπαιδευμένους και πιο ευσυνείδητους οδηγούς στο μέλλον.
Αλλά εκπαίδευση και στους ενηλίκους.
Στη Γερμανία τη δεκαετία του ’70 υπήρχε μια σειρά εκπομπών στην τηλεόραση (που στην πορεία έγινε θρύλος) για εκπαίδευση στη συγκοινωνία, «der siebte Sinn» («η έβδομη αίσθηση»), κάθε φορά ένα σποτάκι κάπου 10 λεπτών, κάθε φορά με διαφορετικό προβληματισμό: Πού έχει προτεραιότητα ο πεζός, συνέπειες οδήγησης μετά την κατανάλωση αλκοόλ, συνέπειες οδήγησης με υπερβολική ταχύτητα, οδήγηση σε βροχή, οδήγηση σε χιόνι, προβληματισμοί στην προσπέραση, σημασία των ζωνών ασφαλείας, πού να κάθονται τα παιδιά και πολλά άλλα. Τα σποτάκια επαναλαμβάνονταν συνεχώς για χρόνια. Μια κανονική, θετική όμως, πλύση εγκεφάλου.
Μια τέτοια εκπομπή χρειάζεται επειγόντως και στην Ελλάδα, για να δημιουργηθεί μια κοινή συνείδηση για όλα τα φαινόμενα σωστής συμπεριφοράς στους δρόμους γενικά και σωστής οδήγησης συγκεκριμένα.
Μια σειρά εκπαίδευσης στη σωστή οδήγηση και σωστή συμπεριφορά στους δρόμους είναι μια πρωτοβουλία που πρέπει να αναλάβει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Είναι μια ευκαιρία να αποδείξει κι εδώ ότι είναι η κυβέρνηση που κάνει την Ελλάδα μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, μια κυβέρνηση που νοιάζεται για την ασφάλεια και τη ζωή των πολιτών.
Τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του, ή αλλάζει απελπιστικά αργά, με μια καθυστέρηση που έχει πολύ βαρύ τίμημα, εδώ ανθρώπινες ζωές που χάνονται.
Ο άνθρωπος εκεί που θέλει να βελτιώσει καταστάσεις, πρέπει να βρει λύσεις και να τις εφαρμόσει.
Χρειάζονται, σχετικά με την οδήγηση, τέτοιες λύσεις στην Ελλάδα;
Η Ελλάδα έχει, μαζί με τη Ρουμανία νομίζω, τα περισσότερα σε αναλογία με τον πληθυσμό θανατηφόρα τροχαία στην Ευρώπη. Μόνο η κυβέρνηση και οι Δήμοι έχουν στο χέρι τους να αλλάξουν αυτό το τραγικό γεγονός.
Ακολουθήστε το HANIA.news στο Facebook και στο Twitter